thema:

blussen en berouw

Vertaling:

blussen

Horen jullie dat, zo honen honingprotocollen. Waren de hoornen

op het spoor, wilden vuur vouwen, blussen. Zodat het uitgaat.

Ai, kijk nou, de schemering. Het penseel er diep ingedoopt.

Aquamarijn. En Paynegrijs. De heidegeesten gingen slapen.

Waren op de terugweg. Nieuwe maan trad op, daarna de grote barst.

In het script, in het beeld, overal. Spanrupsen langs de lichaamsgrenzen.

Was dat zonet, gisteren, vanmorgen toen de vrouw op het open veld

de softbal wierp? Toen er geen schaduw was en haar armen

rood opgloeiden? Brandden? Wanneer waren de guirlandes? Klingklang.

Toen de vliegende draak zijn tong adderachtig uitstak en nergens,

werkelijk nergens meer vuur was? Neem de ring van je vinger,

een lichte streep of een potloodtekening? Onvolkomenheden.

En van de breuk de grote schok en het blussen, ingelijst

door de half gebluste schrik dat er iets ontbreekt, maar wat?

 

berouw

Horen jullie dat, zo honen honingprotocollen, hier is een voorstel:

doe het beter meteen en doe het snel. Dan hebben jullie meer tijd over

om het te berouwen. Hoe pakken jullie het aan? Ik zou het wel weten.

Ik zeg het niet. Ah, het zou eigenlijk nog sneller kunnen gaan.

Zijn jullie oud? Ik vraag het maar. Je reinste hoon. Ver weg. Kijk hier,

bijvoorbeeld dit kopje. In folie verpakt. Heeft iemand hier

een mes? Of een draad? Heeft iemand onder ons hier

het bewustzijn dat het verder gaat? Ten gunste van ons?

Kusje, liefje! Laat dat. Ik zal een advocaat bedenken,

die het tegengaat, ha. Ik zal een advocaat bedenken

die zich in jullie lobby ophangt, explodeert, in vlammen opgaat.

Wat willen jullie erin? Watjullieerinwillen, wilikweten. In het kopje.

Het ingepakte. Jullie willen nog wat dralen. Goed, draal dan.

We hebben tijd. Natuurlijk niet! Wie uit jullie groep nu nog verder

wil dralen, betreurt dan voortaan alsjeblieft wat achterwege blijft.

_______________________

Monika Rinck (1969), dichter en essayist. Publicaties: Verzückte Distanzen (2004), zum fernbleiben der umarmung (2007), Helle Verwirrung / Rincks Ding- und Tierleben (2009), Honigprotokolle (2012).

Miek Zwamborn (1973), schrijver, beeldend kunstenaar en vertaler. Publicaties: Oploper (proza, 2000), Vallend hout (proza, 2004) en Het krieken van sepia (gedichten, 2008). Binnenkort: Arno Camenisch, Sez Ner-trilogie.

 

Over de auteur:

Monika Rinck (1969). Recente publicaties: Risiko und Idiotie en Lieder für die letzte Runde (2015), Honigprotokolle (2012), het dubbelalbum Helle Verwirrung (poëzie) / Rincks Ding- und Tierleben (proza en tekeningen, 2009), Pass auf, Pony! (audioboek, 2008), zum fernbleiben der Umarmung (poëzie, 2007), Ah, das Love-Ding (essays, 2006).

Over de vertaler:

Miek Zwamborn is schrijver, vertaler en beeldend kunstenaar. In haar werk spelen landschap en geschiedenis een belangrijke rol. Zij publiceerde de romans Oploper (2000), Vallend Hout (2004) en de dichtbundel Het krieken van sepia (2008). In 2013 verscheen haar derde roman De duimsprong bij uitgeverij Van Oorschot. Onlangs richtte zij op het Schotse eiland Mull Knockvologan Studies op.