thema:

De premissen van een gebeurtenis?

Vertaling:

TUSSEN ANGST EN OPSTAND

Vannacht droomde Arthur Gonzalès-Ojjeh
van tumult in de wereld…

Voortaan is ik ook wij.
De wereld is veranderd,
de oude wereld is voorbij
Ik luister naar de nieuwe wereld
aan zee
als was
mijn oor tegen een carburateur gedrukt
als was
mijn verstand een ogenblik
opgeëist door een of andere calculator.


Het was wennen
aan die werelden:
de zee evenaart de computer
de hemel evenaart een motor
een zuivere hemel een zuivere motor,
– anders maak ik me van kant.

want…
een wegwijzer bevalt me
evenzeer
als een drilboor of
als een met smaak gegeten en daarna verteerde oester.
We zijn allen welkom in de werelden
en scheppen de liederen
van onze nieuwe eenheden. We laten de hemel, de sterren, en de universums hun gang gaan, laten ze
met rust.

We zijn gestopt met het vertrappen of vermijden of verwerpen
van de stront door van de zuivere hemel te dromen.
Voortaan is stront een feit:
uitwerpselen, afval of vuilnis.
We hebben begrepen dat we er mee bezig moeten zijn:

afvoer, recycling of verrotting.
Voortaan is geld een feit.

Het gaat beter met ons,
het gaat ons goed.

Voortaan maken we geen lawaai meer
om de talrijke geluiden uit te drijven
die opwellen uit de oneindige werelden.

We hebben al vele
nieuwe woorden uitgevonden,
neologismen en ingevingen uit het niets;
wij herzien en herinterpreteren,                        elk van ons,
de oude troep van de Wereldgeschiedenis,
de woorden ontdaan van betekenis,
de verdorvenheid van onze kostbare, zo kostbare eigentijdsheid.

Voorlopig is er geen sprake van de wereld te veranderen:
de wereld veranderen, voor wie? voor wat?
Nee, we willen haar liever teruggeven
aan de rechthebbenden:
wij, wij allemaal,
mensen,
bewoners van de wereld.
Voortaan willen we de demonstranten
geen enkele reden meer geven
om te demonstreren
of de spot te drijven
met de vroegere gevechten
voor    gelijkheid, vrijheid en broederschap.
Wij zijn een kracht,
een geduldig gevormde, gerichte en vastberaden kracht.
Wij zijn voedingsbodems voor deugden:
zie hoe ze al zijn
gegroeid en gerijpt
sinds hun zo onverwachte of verguisde
vroegste ontkieming…
en blijf er niet bij stilstaan!
Want we moeten nu
tot de essentie komen
en de drempel oversteken die ons scheidt
van het toekomstige heden.

Voortaan heeft de behoefte aan eensgezindheid
eindelijk de overhand gekregen op
de strijd om het bestaan.

Voortaan spreken en denken wij,
we denken en we verwoorden.
De liefde? Zeker.
Maar de politiek.
Maar de economie.
Maar de wetenschap.
Maar de schepping.

We overdenken het internationale financiële systeem
om… een nieuw te scheppen.
En we spreken over politieke organisatie
om niet te geloven
dat het land als vorm heeft afgedaan
bij gebrek aan strijdkrachten.
Banzai!

Voortaan geven we toe dat we het nodig hebben
samen te leven
en trekken daar de conclusies uit die zich opdringen
in het samenkomen,
van volkeren en mensen,
overal ter wereld,
op elke straathoek,
in elk huis.
Voortaan hoeven we geen
vriendschap, liefde of medelijden meer aan te voeren
om dat verlangen te vervullen.

Voortaan is het
eeuwige schommelen,
kaf van de contrarevolutie,
tussen
OPSTAND
en
ANGST
voorbij.
We zijn beslist kalm en vastberaden.

Houd je wapens maar klaar
om ons neer te slaan:
we zullen de strijd nooit opgeven.

Voortaan
eten de bewoners van deze planeet elke dag
tot ze genoeg hebben.
De belachelijke hongersnoden
zijn van de aardbodem
verdwenen.
Elke dag put vreugde uit
de schoonheid van het alledaagse.

Voortaan is gelijkheid een feit
en wordt zij overal ter wereld beleefd,
gevarieerde, onvoorwaardelijke taal,
lokale gebruiken als onderscheid.

Voortaan leven de mensen samen.
Er zijn volkeren
en deze volkeren leven samen,
bewoners van de werelden.

Wat is voortaan de lengte,
de duur of de omvang
van een passie, van een kortstondige liefde?
Een milliseconde!
Het is geweldig,
geweldig en formidabel,
formidabel en ongelooflijk,
ongelooflijk en ontzaglijk,
ontzaglijk en tijdloos,
tijdloos en duizelingwekkend,
duizelingwekkend en eindeloos.
En aan de impuls van zulke momenten,
ergens tussen de duur
van een milliseconde en van een heel leven,
wijden wij ons toe!

Voortaan valt de dood in het niet
bij de vervreemding
van één enkele mens:
onze individuele dimensies
staan in functie van
onze visie op een collectieve toekomst.
Voortaan wekt het aanbreken daarvan
een soortgelijk animo op
bij ieder van ons;
ze ontsnappen aan de patronen
van concurrentie en verdienste.

Voortaan – wat een geluk! –
is geen enkele liefde onmogelijk.
Voortaan mag al wie
deze gedachte tegenspreekt
gerust zijn idee van
de liefde in zijn kont steken,
met een lont erbij,
en de fik erin
zodat de boel implodeert
in de hoop terug te worden gestuurd
naar een vroegere periode
die hem beter bevalt.
De liefde is vandaag de dag banaal.
Iedereen kan liefhebben;
iedereen kan liefgehad worden;
iedereen heeft lief;
de liefde begint op de speelplaats!
en vergaat pas met de dood.
De liefde beleeft genot
en is overvloedig,
weelde van oneindigheden.

Voortaan boezemt geen enkele variatie
van het oneindige register gevoelens
die ons vroeger met onkwetsbare
twijfels overspoelden
ons nog vrees in
voor onze moraal
die getransformeerd is in evenveel
culturen als er talen zijn
(rad van tong).
Voortaan kennen wij
de bewegingen
van de oceanen, de hemellichamen, de vlaggetjes.

Voortaan gaan we, vol van verscheidenheid en gelijkheid,
voortdurend over
van onszelf in de anderen,
van de anderen in onszelf.
De vanzelfsprekendheid van die sprong is
net zo oud als het samengaan
van tijd en liefde.

Nu ik voortaan per dag
een funeste gedachte ontkracht
zijn het bestaan en de organisatie van de wereld
niet langer getekend door een sinister verbond tussen
de verwoestingen en de tekorten afgekondigd door
een zorgvuldig als natuurlijk gecamoufleerde chaos
maar opgevat vanuit hun normale
banale
bijzondere
toevallige      pracht en veelheid
als evenzovele manieren om ons te verheugen.

Voortaan is
onze animo om samen te leven
even groot
als die voor de liefde!

 

Uit: Antoine Dufeu, Abonder, Éditions Nous 2010.

 

Over de auteur:

Antoine Dufeu (1974) is schrijver, dichter, dramaturg, theoreticus en zoveel meer. Sinds 2009 werkt hij regelmatig samen met de artieste Valentina Traïanova onder de noemer ‘Lubovda’. In 2012 richtte hij Lic op, een platform voor onderzoek, creatie en editie. Ook is hij een van de oprichters van het onderzoeksprogramma ‘Valuations’ (École Nationale Supérieure d'Art de Nancy, Cneai). Hij is bovendien mededirecteur van de onafhankelijke uitgeverij Mix, waar hij onder meer verantwoordelijk is voor de ‘collection gris’ die voornamelijk gericht is op theoretische werken. Abonder (2010) is het tweede luik (na Vinagi gotov (2009) van een meerdelig project dat hij La diagonale du vide doopte. Ook is hij de auteur van andere poëtisch-experimentele werken als SEnsemble (2008) en Nous (2006).

Over de vertaler:

Elies Smeyers (1991) behaalde na haar master in de Westerse Literatuur (KU Leuven) het Postgraduaat literair vertalen (KU Leuven – Universiteit Utrecht) en ontving in 2014 de Vlaamse talentbeurs literair vertalen (uitgereikt door de Orde van den Prince, afdeling Middelheim) voor de vertaling van een fragment uit The Panopticon van Jenni Fagan. Sinds oktober 2014 werkt ze aan een doctoraat over de vertalingen van Hugo Claus’ toneel in het Frans (Université catholique de Louvain – UGent). In haar vrije tijd vertaalt ze wanneer de kans zich voordoet af en toe een literaire tekst uit het Engels of Frans.