thema:

Doodsangst

Vertaling:

Hoe staat het nu met mij
en is dit hoe ik ben geworden?
Is er geen toestand los van de grenslijnen
van voor en na? Het raam staat vandaag open

en de lucht stroomt binnen met pianotonen
in haar rokken, alsof ze zeggen wil: ‘Kijk, John,
deze en deze heb ik voor je meegebracht’ – dat wil zeggen
een paar van Beethoven, wat van Brahms,

een paar uitgelezen Poulenc-noten…. Ja,
weer is ze vrij, de lucht, ze moet steeds terugkomen
want dat is het enige waar ze goed voor is.
Ik wil bij haar blijven vanwege de angst

die me ervan weerhoudt bepaalde treden op te gaan,
op bepaalde deuren te kloppen, angst om alleen
oud te worden, en te merken dat er aan het avondeinde
van het pad niemand wacht behalve een ander ikzelf

die me nors toeknikt: ‘Nou, je hebt je tijd genomen
maar nu zijn we weer samen, en daar gaat het om.’
Lucht op mijn pad, je zou dit kunnen inkorten
maar de wind is gaan liggen, en stilte is het laatste woord.

Over de auteur:

John Ashbery (1927-2017) was een van de grootste Amerikaanse dichters. Hij was een meester in een intelligent en virtuoos spel waarin hij betekenis, door haar voortdurend te suggereren, des te ongrijpbaarder maakte. De lezer blijft onbevredigd en gefascineerd achter. Er is in Amerika vrijwel geen prijs die hij niet heeft gewonnen. Waarschijnlijk is Self-Portrait in a Convex Mirror zijn meesterwerk, maar zijn oeuvre is omvangrijk en gevarieerd.

Over de vertaler:

Han van der Vegt (1961) is dichter/schrijver en vertaler. Zijn bekendste gedicht is waarschijnlijk 'Exorbitans', dat niet alleen als boek maar ook als ruimteopera uitkwam, op cd, met muziek van Jan Frans van Dijkhuizen. Hij publiceerde onlangs een nieuwe vertaling van Omeros van Derek Walcott en werkt nu aan een sciencefictionroman over Julius Caesar.