Proza

Alle resultaten voor Proza

Stijn Verhoeff: Ventriloquist

mei 11, 2013

Stijn Verhoeff

Terras presenteert: Ventriloquist, een bijzondere uitgave van beeldend kunstenaar Stijn Verhoeff, die via het bijeenbrengen van literaire citaten een kunstwerk maakt. Het boek is uitgegeven in een beperkte oplage. Al onze abonnees krijgen het  gratis toegestuurd. Hebt u geen abonnement op Terras? Dan kunt u het boek hier bestellen. Als u in een moeite door abonnee wilt worden en voortaan alle bijzondere Terras-uitgaven wilt ontvangen, scroll dan door tot halverwege deze bladzijde.  Stijn Verhoeff (1981) is schrijver en beeldend kunstenaar. eerder verschenen van hem onder andere de film Mesopotamian Marshes en het boek Lapon d’une Renne. Samen met Jasper Coppes schreef hij recent Scharrelaar, naar het Engels vertaald als It is a roller. Meer informatie over Stijn Verhoeff: http://www.stijnverhoeff.org Ventriloquist is niet zomaar een boek. Het is geen roman, geen poëziebundel, geen kunstwerk: het is alledrie tegelijkertijd. De buikspreker van dit verhaal zonder plot is een opstandige figuur. Vrijelijk spuwt … lees meer →

Wesens

mei 10, 2013

Sara Poisson

Mij noemt hij ‘wesen’. ‘Wesentje, wanneer sie ik je weer?’, vraagt hij als ik me ‘s avonds klaarmaak om de deur uit te gaan. Ik heb hem nooit zomaar durven vragen waar hij de letter ‘z’ had gelaten, of hij hem überhaupt wel bezat. Mijn schroom, een gevoel dat ons allen regelmatig overvalt, kwam me van pas. Ik begreep meer dan ik aanvankelijk had kunnen vermoeden. Aan de andere kant heb ik me er tot op heden evenmin toe kunnen zetten om hem naar veel belangrijkere zaken te vragen dan die ‘z’. Ik kon maar niet besluiten om bij hem te informeren waarom hij mij überhaupt zo noemde. Er is immers ook niemand die mij ooit ‘wezen’ heeft genoemd. Het begon me pas later te dagen. Misschien omdat ik geen wezen ben. Wezens zijn gewoonlijk geneigd om ogenblikkelijk over van alles een besluit te nemen en zich er vervolgens het … lees meer →

Uitnodiging

mei 3, 2013

Tilman Rammstedt

Nu is het zover. Nu moet het gevierd worden. Het moet nu eindelijk gevierd worden. Nu moet je haar goed zitten. Nu moeten de gasten komen. Nu moet de muziek inzetten. Het buffet is geopend. Het moet nu eindelijk gevierd worden. Er is een aanleiding. Neem buitenspullen mee. Neem zwemspullen mee. Je wordt thuis gebracht. Dat spreekt vanzelf. Nu is het tijd voor een feestje. Thema: jaren ’20. Thema: jaren ’50, thema: jaren ’60, thema: jaren ’80, thema: de ruimte, thema: mafia. Het belangrijkste is dat je erbij bent. Neem je genantste kledingstuk mee, neem je eerste single mee, neem je ex mee. Nu moet er toch eens gefeest worden. Beachparty voor mijn part, schuimparty voor mijn part, school-is-uitparty, releaseparty, pyjamaparty, voor mijn part een reclaim-the-streets-party, een reclaim-your-feet-party, voor mijn part een gemaskerd bal. Nu moet er eindelijk gefeest worden. Vandaag is het tenslotte oud en nieuw, vandaag is het … lees meer →

Een onverhoopt weerzien

april 25, 2013

Johann Peter Hebel

In Falun, Zweden, kuste ruim vijftig jaar geleden een jonge mijnwerker zijn jonge, mooie verloofde en zei tegen haar: ‘Met Sint-Lucia wordt onze liefde ingezegend door de pastoor. Dan zijn we man en vrouw en gaan ons eigen nestje bouwen.’—‘En vrede en liefde zullen daar met ons wonen,’ zei de bekoorlijke bruid met een tedere glimlach, ‘want jij bent alles voor mij, en zonder jou zou ik nergens liever zijn dan in het graf.’ Maar toen kort voor Sint-Lucia de pastoor voor de tweede maal in de kerk hun namen had afgeroepen: ‘Zo iemand van u een beletsel kan noemen waarom deze twee niet in de echt verbonden kunnen worden,’ – kwam de Dood zich melden. Want de volgende ochtend, toen de jongeman in zijn zwarte mijnwerkerskledij haar huis voorbijging – een mijnwerker heeft altijd zijn doodkleed aan – klopte hij weliswaar nog eenmaal aan haar venster en zei haar … lees meer →

De Duitse barbière

maart 6, 2013

Antonio Pereira

Gaat u op dit moment met het puntje van uw tong over uw lippen heen en weer? Doet u uw ogen snel open en dicht zonder dat u daar iets aan kunt doen? U hoeft niet te antwoorden. Ongetwijfeld is uw speekselproductie toegenomen en bent u driftig gaan knipperen, alleen maar omdat u deze vragen hebt gehoord of gelezen. En bij het volgende gebeurt iets vergelijkbaars: als u een man bent, zou het vreemd zijn als u niet onwillekeurig uw adamsappel aanraakt wanneer u erachter komt waarom wij in dit dorp over die uitstulping op onze hals wrijven, die net zo kenmerkend voor ons is als onze genitaliën. Eigenaardige gewoontes ontstaan niet zomaar. Tijdens de pelgrimstochten in de zomer, als grote aantallen jongeren naar het noordwesten van Spanje komen om sodomie en groepsseks af te zweren, bleef er een Duitse vrouw achter met blaren onder de voeten die in de … lees meer →

Het masker

februari 24, 2013

Georges Bataille

Onder de raadsels die een kort leven aan ieder van ons voorlegt, is er wellicht geen zo verwarrend en betekenisvol als dat aangaande de aanwezigheid van maskers. In het onbegrijpelijke universum is er niets menselijks behalve de naakte gezichten die de enige open ramen zijn in een chaos van vreemde of vijandige verschijningen. De mens verlaat de ondraaglijke eenzaamheid pas wanneer in de alomvattende leegte het gezicht van een van zijn gelijken opduikt. Maar het masker voert hem terug naar een vreeswekkender eenzaamheid: de aanwezigheid ervan betekent immers dat zelfs datgene wat ons gewoonlijk geruststelt ineens vervuld is geraakt van een duistere wil om angst te zaaien; als datgene wat menselijk is een masker draagt, zijn nog slechts de dierlijkheid en de dood aanwezig. De maskerade kan teruggebracht worden tot een komedie die mensen voor elkaar opvoeren. Dit betekent dat reflectie en gewoonte ‘de nachtelijke angst’ temperen die oorspronkelijk zo … lees meer →

Zand

februari 6, 2013

Arjan Brentjes

Een prettig geluid tilt je langzaam uit de laatste slaapfase. Je computer heeft de combinatie van frequenties zorgvuldig afgesteld op jouw hypnogram. Je staat zoals elke ochtend om vijf uur op. Voor de werkdag officieel begint kun je alvast ongestoord wat klussen afhandelen. Bovendien moet je zorgen nooit meer dan zeven uur per nacht te slapen. Veel slapen verhoogt de kans op Parkinson en op overgewicht. Je begint de dag met een verse fruitsalade. Vandaag bestaat die uit een appel, een perzik en een handvol frambozen, allemaal rijk aan vitamine C. Appels bevatten daarnaast ook veel vezels, in perziken zit vitamine B3, B5, E en bètacaroteen en in frambozen vitamine B1 en B2 en antioxidanten. Eerst goed het zand van de vruchten wassen, ze in stukjes snijden en het geheel afmaken met zeven walnoten. Walnoten verlagen de kans op hart- en vaatziekten. Nooit direct onder de douche stappen na het … lees meer →

Verf

januari 11, 2013

Frigyes Karinthy

Ze kleurde haar lippen nog even bij, trok met een zwart potlood een lijn langs haar ogen, streek de lokken van haar voorhoofd en maakte een kokette draai voor me – een schuimend gekolk van ruches, fladderende linten, opflitsende diamanten en zinderende geuren. ‘Ben ik mooi?’ vroeg de lipvormige verfstreep, waarvan de twee delen slechts zo ver uiteen gingen als de uiteinden van de lijnen het toestonden, terwijl de puntig gemodelleerde wimpers omhoogklapten. Ik glimlachte vol verbazing. ‘Ja, je bent mooi,’ zei ik toen, want ik besefte opeens dat ze me dat al eens eerder had gevraagd, met datzelfde gezicht, met dezelfde draai, en het leek alsof we ons toen in dezelfde omstandigheden hadden bevonden, en in mijn herinnering was ze toen mooi en begeerlijk. Het was wel vreemd dat ik me alles kon herinneren: de beweging waarmee ze de lippenstift naar haar mond bracht en de manier waarop ze … lees meer →

En iemand schrijft

januari 1, 2013

Arno Camenisch

Schrijven is dubieuzer dan schedels uitkoken, schreef iemand. Iemand anders schreef dat je niet in de lente moet schrijven: je moet in de winter schrijven met warme voeten en een koel hoofd. Iemand anders schreef dat je schrijft zodat je niet vergeet uit welk gat je bent gekropen en iemand anders zei: een goede muzikant speelt de rusten net zo goed als de noten. Het gaat om dat wat er niet is; in het niets steekt de groove. Iemand anders zei dat hij naar het meer gaat als het stormt in zijn kop en dat hij zijn vinger in het meer steekt om met de wereld verbonden te zijn: dat helpt. Iemand anders schreef: je schrijft in de veronderstelling te mislukken. Een ander zei: wanneer je te voet gaat, heb je maar één voet op de grond en iemand anders schreef: schrijven is de poging tot ordening. Iemand anders zei: … lees meer →

Exeunt, het doek valt nooit

december 10, 2012

Christiaan Ronda

Tiptoe through our shiny city with our diamond slippers on do our gay ballet on ice bluebirds on our shoulders we’re half-awake in a fake empire   The National, Fake Empire     Al naar de gebeurtenissen, die we hier spelen; het huis gaat met ons mee, nu hier, dan daar.   Luigi Pirandello, Hendrik IV       Het keizerrijk bestond voornamelijk nog in gedachten. Een eeuwenoud paleis lag in een park waar de tijd leek stil te staan, maar aan de randen, voorbij de coniferen, breidde de eenentwintigste eeuw zich uit als zelfkopiërende software, een stadscentrum gedomineerd door glazen kolossen. Niet ver van de gietijzeren poorten die naar de keizerlijke residentie voerden, spreidde de laagbouw van het parlement zich uit langs de rivier. Vanuit haar kantoor keek de eerste vrouwelijke president van de republiek uit op de vorstelijke tweekleur met de vleermuis in het midden – banier van … lees meer →

Voorjaar

september 29, 2012

Willem Claassen

Het had heel wat voeten in aarde om Stef mee te krijgen. Natuurlijk wilde hij me niet helpen, dat wil hij nooit. Ik stond met mijn overall aan in het halletje, bij de deuropening, mijn laarzen had ik bij de achterdeur uitgetrokken. Ik keek hem op de rug. Hij zat achter de computer. Er waren explosies te horen en het ratelen van geweren. Hij deed alsof hij me niet had gehoord. Ik liep verder naar binnen en ging naast hem staan. Hij had zijn haar voor zijn ogen, dat schijnt in de mode te zijn. Ik vroeg het nog eens, dwingender nu. ‘Ik heb vakantie,’ zei hij. Dan hebben ze vakantie en dan gaan ze voor de tv of achter de computer zitten. Ik kan daar heel slecht tegen. Roel had de avond ervoor mee gemolken, Anne had ’s morgens de kalfjes melk gegeven. Nu was Stef aan de beurt. … lees meer →

De val II

september 29, 2012

Miek Zwamborn

In navolging van de publicatie ‘Omhoog’ gaven Melle hammer en Miek Zwamborn een workshop over vallen aan de eerstejaars studenten Creative Writing van ArtEZ. Een week later werden de geschreven teksten opgevoerd in het Theater aan de Rijn in Arnhem.       zie De val I         Kies een kant. Scheur je basis langzaam in tweeën. Niet kijken, maar voelen. Er valt toch niets te zien.                                                 Lyanne van den Berg                   Spoedig, neem ik me voor, dan breek ik door de hoge blauwe koepel. Om los te drijven van al dat rond mij is nu ik nog val, dat is de wens van deze grondslaaf. Op dus, waar ik naar de schepsels wuiven kan, … lees meer →

Het einde van de wereld

september 26, 2012

Alec van der Horst

Het einde van de wereld   Ik nam de bus naar het einde van de wereld. Negen haltes verder. De buschauffeur vroeg: weet je het zeker? Zover was hij nog nooit geweest. De meeste mensen stappen een halte eerder uit. Ik haalde mijn schouders op. De wolken scheurden open toen we de heuvel afreden. Langgerekte regendruppels vielen als slagmessen uit de lucht. De hemel kleurde groen. Weet je het zeker? vroeg de chauffeur nogmaals. Als je wilt kun je hier uitstappen, hierna kunnen we niet meer terug. Ik keek achterom. Bomen vlogen door de lucht, de heuvel en de hemel waren weg, alles was zwart. Doorrijden, zei ik.           Nacht   En nog denken de mensen dat ze ergens wonen, onder daken, in verwarmde huizen, in verlichte steden. In werkelijkheid zwerven ze al tijden lang over een eindeloze steppe, uitgehongerd en rusteloos, in een eeuwige koude … lees meer →

Kurt, Schwitters, Lysaker, Fagerhøyveien, 22 mei ’38

augustus 13, 2012

Patrick Beurard-Valdoye

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser. AudioPlayer.embed(“audioplayer_1″, {soundFile:”aHR0cDovL3RpamRzY2hyaWZ0dGVycmFzLm5sL3doZXJldGhlZmlsZXNhcmUvYXNzZXRzLzAzLTAzLUx5c2FrZXItMjItbWFpLTE5MzgubXAzA”});(luister naar de oorspronkelijke tekst voorgelezen door Patrick Beurard-Valdoye) Zijn, gezicht, helixvorm, verdient de aandacht, oplevend bij af beginnen, als alleen de ingeslagen weg nog open ligt, krijg, vertrouwen – de weg van Helma – de duivelse spiraal weerstaan, de dodelijke kolk voor verweidende rendieren, als, het doel, duister is, is de weg helder, de laatste sneeuwrest die wegsmelt, val, afval, vijftig jaar, aanzet die afstoot, sneeuwklokjes daar en viooltjes, en de bittere geur van des dichters narcissen, mijn, Merzzuil, kathedraal, is een viooltje, dat het liefst in de schaduw bloeit, wat mij betreft ik blijf niet eeuwig in de schaduw, schroef, helix, halve schroef, poort naar het voorjaar, weer dat opkomt opdoemt optrekt, een plotse korte stortbui doet … lees meer →

Sez Ner

juni 9, 2012

Arno Camenisch

De kaasmaker hangt aan zijn glijscherm in de sparren onder de alpenhut aan de voet van de Sez Ner. Hij hangt met zijn rug naar de berg, vanuit de hut hoor je hem vloeken, met zijn gezicht naar de overkant van het dal waar de toppen de hemel in steken, piek na piek, met in het midden de Piz Tumpiv, imposant zoals hij daar staat, met z´n 3101 meter, alsof hij meer is dan de andere sneeuwvrije bergtoppen. Die komt heus wel weer thuis, zegt zijn knecht, laat ´m nog maar even bungelen, had-ie er maar overheen moeten komen.   De kaas gaat bol staan, ´s nachts keilt hij de gewichtstenen zo hard op de grond dat iedereen er wakker van wordt. De varkenshoeder en de koeherder dragen de bedorven kazen in de heldere nacht de binnenplaats over, door de stal heen tot achter de stal en gooien ze in … lees meer →

‘B’ en ‘Oe’

juni 9, 2012

Anatoli Gavrilov

‘B’ blijft narrig doen. De oorzaak moet hoognodig vastgesteld. De drekel misschien? Goed, genoeg voor vandaag. Aan de wandel. Een voorjaarsavond, sterren, vrouwen… Prima, nog even en mijn ster rijst! Liep mijn jeugdvriend Vladlen tegen het lijf. Hij blijft bij zijn oude stijl: hupje, knipoog erbij. Hij maakte een hupje, gaf een knipoog en sleepte me een restaurant in. Hij had belangstelling voor mijn leven, mijn werk, zweeg over zichzelf, maakte zich daar met een grapje van af, met een paar dooddoeners, was plotseling zonder iets te zeggen verdwenen zonder gedag te zeggen… De paljas! Een brief in de zak van mijn regenjas: ‘Kom hier morgenavond weer heen. Vlad.’ Paljas! Het is niet aan jou om aan te geven waar ik morgenavond moet zijn!   Hè, gelukkig! ‘B’ is narrig vanwege de drekel! Nu kun je opgelucht ademhalen! Een voorjaarsavond, sterren, vrouwen… Nu kun je ook bij Zina langs… Naar … lees meer →

Van voor af aan

juni 9, 2012

Pip Adam

Vrijdagavond. Het was druk in de stad en de mensen stonden drie rijen dik voor de bar. Lucy had het grootste deel van de middag met Mark en Jane buiten aan een tafeltje gezeten. Cyrus zag haar toen hij op weg was naar de bar. Hij haalde iets te drinken, kwam naar hen toe, stak een sigaret op en vroeg of hij erbij mocht komen zitten. Lucy streek haar haar achter haar oor. Ze dronken nog wat, bespraken waarom Cyrus uit Melbourne was teruggekomen en dronken nog wat. ‘Hoe is het met Kate?’ vroeg Jane. ‘Met Kate gaat het prima,’ glimlachte Cyrus. ‘We moeten wat eten,’ zei Mark. ‘Ga je mee ergens wat eten, Lucy?’ Lucy glimlachte en fronste tegelijkertijd, alsof ze al iets had gegeten dat ze beter niet had kunnen eten, en ze schudde haar hoofd. Mark en Jane vertrokken hoofdschuddend om iets te eten te halen. ‘Hoeveel … lees meer →

Weerlicht

juni 9, 2012

Jean Echenoz

Elk mens wil als het even kan graag weten wanneer hij is geboren. Je bent toch maar liever op de hoogte van het genummerde moment dat het allemaal op gang komt, dat de zaken van start gaan met de lucht, het licht, het perspectief, de nachten en de rampen, de genoegens en de dagen. Het geeft je in elk geval een eerste houvast, een registratie, een handig getal voor je verjaardag. Het vormt ook het vertrekpunt voor een kleine persoonlijke indruk van de tijd, waar iedereen ook het belang van kent: zo’n groot belang dat de meesten van ons besluiten en bereid zijn hem permanent op hun lichaam te dragen, onderverdeeld in meer of minder goed leesbare en soms zelfs fluorescerende cijfers, met een bandje om hun pols bevestigd, vaker de linker dan de rechter. Maar dat exacte moment zal Gregor, die is geboren tussen elf uur ’s avonds en … lees meer →

Mijn eerste meisje

juni 9, 2012

Roman Sentsjin

Ze kwam op zeventien september in mijn leven, op school. In mijn zakagenda zette ik een dikke rode cirkel om die datum. Ik zag haar in de foyer, ze zat op een van de aan elkaar vastgemaakte stoelen. Toen ik als opgeschoten jongen luid hoestend langsliep, keek ze naar me op. En onwillekeurig bleef ik staan. Zo’n meisje had ik nog nooit gezien, ik geloofde niet dat zulke meisjes bestonden en tegelijkertijd was het net alsof ik in mijn dromen, ’s nachts en overdag, al heel vaak mijn ogen op haar uitgekeken had. En op slag waren alle eerdere liefdesherinneringen overschaduwd, leek het verleden heel, heel ver weg, alleen maar door haar vluchtige blik. Gezichten, gestalten, slanke, verleidelijke benen in dunne kousen, korte rokjes… Haar kortstondige, ontevreden oogopslag was genoeg om de wereld voor mij op z’n kop te zetten. Zij was nu het enige wat al mijn gedachten vulde, … lees meer →

Een kunst van het maken van ruïnes

juni 8, 2012

Antonio José Ponte

Voor Reina María Rodríguez ‘Als je je huis groter wilt maken en er is geen binnenplaats om iets te bouwen en ook geen tuin of zelfs maar een balkon, als je meer ruimte nodig hebt en met je gezin in een achterhuis woont, dan kun je alleen nog maar je ogen ten hemel slaan om te ontdekken dat er met zo’n hoog plafond best nog een verdieping in zou passen, een zogenaamde barbacoa. Kortom, je ontdekt wat de ruimte je verticaal te bieden heeft, je ziet dat je er een ander huis in kunt bouwen. Als je al zo’n barbacoa hebt gemaakt en enigszins comfortabel met je gezin woont, voor zover dat mogelijk is, als dan je schoonmoeder en een nichtje van je vrouw uit de provincie overkomen met het plan om een tijd in je huis door te brengen die zo lang kan duren als het leven zelf, dan … lees meer →

Schets van het landschap

mei 22, 2012

Ruth Verraes

Bericht vanuit Kunsthuis SYB te Beetsterzwaag 1. Ik zeg: ik ga een landschap beschrijven. Jij maakt je op je het landschap te verbeelden, zoals een schilder zijn doek prepareert. 2. Ik ga me niet vermoeien het landschap correct te beschrijven. Als ik een berg zie, dan zie ik een berg, ook al staat er een boom voor de voet of schuift er net een wolk voorbij de top. 3. Ik heb een afbeelding in de hand en beschrijf het landschap. Ik weet niet of ik het landschap beschrijf of de afbeelding van het landschap. Het landschap dat ik zag, bestaat niet meer. 4. Het bijschrift vertelt me wat ik zie. Ik lees een beschrijving van het landschap of iets over de locatie, wanneer het boek over landschappen gaat, maar over het papier, het font en de drukkwaliteit als het over vormgeving gaat. 5. Welk boek vertelt wat over de plooi … lees meer →

In de Torstrasse…

mei 3, 2012

Ruth Verraes

Wat ik zo bijzonder vind – en weinig mensen geloven me – is dat het abstracte werk van Mondriaan naar de werkelijkheid verwijst. Hier is een fotograaf aan het woord die voor een enorme foto staat waar vierkante ramen van een gebouw worden afgewisseld door felblauwe vierkante vlakken. Verwijst niet elk abstract werk naar de werkelijkheid, vraag ik de fotograaf ietwat ontgoocheld nu hij over Mondriaan begint.   In een ruïneus gebouw zonder ramen en deuren toveren de witgekalkte muren de ruimte om tot een galerie. Van buitenaf ziet het werk eruit alsof tientallen kinderhandjes de muren met  felroze, groene en blauwe verf hebben bewerkt. Binnengekomen blijken het schilderijen te zijn, keurig ingelijst. Het is moeilijk de eerste indruk nu nog uit het werk te herleiden. Waar de vlekken en kwaststrepen veel van het witte doek vrij laten, ontstaat er een dieptewerking. Bekijk je het doek in zijn geheel, dan … lees meer →

The Democracy Machine – A Report

maart 22, 2012

Bette Adriaanse

 It was far, far, into the future, although not thát far into the future, when the Democracy Machine was first used. The future was as you would imagine it to be: human teleportation was invented (but caused a lot of accidents), buildings were extremely high (the closer you lived to the ground, the more you paid) and everybody had a microchip implanted in their brains. Certain things hadn’t changed. There was a lot of quarrelling about the efficiency of the infrastructure, the quality of educational system, and crime rates were steadily on the rise. The two presidential candidates were each other’s polar opposites, and every day politicians appeared on television to take back everything they said the day before. When in a certain part of the country a long drawn-out dispute about the construction of a bridge or a tunnel accusations of nepotism were uttered, the first test with what … lees meer →

Video, Verlengsnoer, Camera, Vliegtuig

maart 8, 2012

Bas Fontein

Video Mijn eerste herinnering is die aan een mand met mandarijnen die rondging in de kerk. Mijn mandarijn viel en rolde onder de houten banken door. Iedereen probeerde hem te pakken, maar niemand kon er bij. Af en toe stel ik me voor dat ik er niet meer ben. Ik voel dan hoe alles wegvalt. Aan de godsdienstleraar vroegen we iedere les of we de reïncarnatie-video nog een keer mochten zien. Wanneer hij instemde en de videokar haalde, hielp ik hem de kar over de drempel van het lokaal te tillen. Verlengsnoer Toen ik een week bij mijn opa en oma logeerde, vulde mijn opa iedere ochtend een kom voor de helft met water, loste er een vitamine-bruistablet in op en mengde er vervolgens enkele eetlepels muesli doorheen. Hij trok onsmakelijke gezichten en lepelde gehaast zijn ontbijt naar binnen. Nadat ik het gras had gemaaid en het verlengsnoer had opgerold, … lees meer →

Makedonia

december 14, 2011

Miroslav Penkov

Ik ben geboren nog geen twintig jaar nadat we de Turken eruit gesodemieterd hadden. 1898. Dus ja, ik ben nu eenenzeventig. En ja, ik ben knorrig. Ik ben bot. Ik stink, zoals alle oude mannen. Ik ben een wandelend ongemak, heupen, schouders, knieën en ellebogen. ’s Nachts lig ik wakker. Ik noem mijn dochter bij de naam van mijn kleinzoon en herinner me de dag dat ik mijn vrouw ontmoette beter dan de dag van gisteren of vandaag. 2 augustus, meen ik. 1969. Afgelopen nacht heb ik in mijn bed gepiest en wie weet welk gerief komende nacht brengt? Ik ben op geen enkele manier origineel of nieuw. Al zou het heel goed kunnen dat ik jaloers ben op een man die al zestig jaar dood is. Ik heb zijn brieven aan mijn vrouw gevonden, van lang voordat ze mij kende, toen ze pas zestien was. Het was stom toeval, … lees meer →

Poeder

november 25, 2011

Richtje Reinsma

Twee vrouwen met pech   Twee vrouwen met pech in de liefde schuiven hun pech op een hoge hoop en klimmen er bovenop. In hun uitzicht ontwaren zij een scherpschutter en een vampier, en worden toch weer verliefd.   Een Jessica en een Jake willen meedoen aan een danskampioenschap. Om te kunnen winnen moeten ze zich helemaal richten op het dansen en alle ontluikende romantische gevoelens proberen te negeren. Dus nemen ze alle romantiek uit het ontluikende gevoel, en sluiten het in een handige opbergdoos. Ze tekenen de gaten van de verwijderde romantiek af in het overgebleven gevoel en kopen een pakket pech van de twee vrouwen, die toch genoeg hebben.   Nu is het zaak nauwkeurig te zijn voor een Jessica en een Jake. Ze tekenen de verdwenen romantiek af op de pech, en zagen de pech op maat. Omdat ze niet de juiste maten hebben gebruikt, moet alles … lees meer →

Mort d’un jardinier (Dood van een tuinman)

september 23, 2011

Lucien Suel

4.   Je strikt de veters van je veiligheidsschoenen, dubbele knoop, stalen neuzen à la Dr Martens, ze klossen op de keien van het terras, je bent er klaar voor, handschoenen muts kaki linnen broek, je spade in de hand, de glad glanzende essenhouten steel, het net geslepen scherpe staal, je voelt door de dunne stof van je broek je dichtgevouwen zakmes tegen je dijbeen tikken, je gaat de tuin van onderaf te lijf, volgt het touw dat over het terrein gespannen is, in een stippellijn de draad langs, optillen insteken doorduwen terughalen, je graaft de eerste voor uit en gooit de scheppen aarde ver achter je rug, dan begint het eentonige werk, voor na voor, van links naar rechts, insteken optillen omdraaien insteken optillen omdraaien, je gebruikt je voet niet, je drukt het blad op armkracht de grond in, veertig centimeter gescherpt staal in de buik van de aardbol, … lees meer →

De passant

juli 8, 2011

Erik Lindner

De passant, zo wordt hij genoemd – en al vindt hij het geen lelijk woord, het is dermate neutraal dat hij zich er moeilijk raad mee weet – zit in de kast en wacht op zijn beurt. Zijn beurt valt als de kast opengaat. Ook de kast is neutraal, een gemiddelde klerenkast uit een tweepersoons hotelkamer, eiken, met twee panelen en in het slot een sleutel met vierkant oog. Een kast die dienst doet in het scheikundelokaal en nu van planken is ontdaan. De kast is aan de achterkant open en de passant is er aan die kant, veel te vroeg voor zijn beurt, ingekropen. Hij zit ineengevouwen in de kast die straks open zal gaan, geleund tegen de deur in die positie dat zijn bovenlijf achterover zal vallen op de vloer voor de kast. De passant zit, ruikt en luistert. Hij ruikt de stenen vloer van de aula, hij … lees meer →