thema:

De verschillen tussen gelijktijdige werelden I en II (Boek I)

Vertaling:

Voorbedachten rade

 

We zaten in die bar, net bezig een zin af te maken

 

Een nostalgische gestalte impliceerde zijn terugkeer in de ruimte, ectoplasma

Ik stelde me een urn voor met daarin:

 

– stukjes stof

– een oude half opgerookte sigaar

– een van zijn haren

– zijn geur

– een balpen die het nog doet, onlangs door hem gebruikt

– de hoorn van de telefoon die hij opnam, met zijn stem vastgekoekt in het oor


 

 

 

Staat van onderhoud

 

De bezweringstraditie maakt onze behoeften tot de eerste last, een stuivertje wisselen tussen terugkeer en vertrek, de vereniging van in stilte voorbijgegleden gebeurtenissen en meer extatische, die verbonden zijn met de afwijking van de liefde

 

De verbijstering van de onthechting varieert al naar gelang leeftijd, ‘leefklimaat’, etniciteit en seksuele voorkeur, je zou van fictieve dementie kunnen spreken

 

Deze schuld wordt bestraft met experimenten: ‘de mug zuigt het bloed op, meermaals per nacht, op verschillende plekken, op de licht geurende huid’ (soms in een fractie van een seconde)


 

 

 

Een essay over zichtbaarheid (wat schrijven niet gezegd krijgt)

 

Op deze foto houdt (een man die lijkt te lachen) een envelop vast met daarin de stukken van een boek over Artaud, canvasbroek aan, Clarks aan zijn voeten, gaat hij weer terug naar het kasteel na een potje kaarten in de dorpskroeg

Op deze foto drukt (een man die lijkt te lachen) zich uit ten overstaan van zijn leerlingen, hij lijkt te worden meegesleept door de zin die hij uitspreekt, zij kan zich die warme stem met de volmaakte dictie goed voorstellen

Op deze foto ligt (een man die lijkt te lachen) uitgestrekt op het droge gras, zij ligt bijna in zijn armen maar net ver genoeg van hem af om hun blikken te laten kruisen

Op deze foto komt (een man die lijkt te lachen) terug uit Brazilië, vergezeld door een vriend, ze staan voor het vliegtuig, ze dragen Panamahoeden, ze dragen pakken onder hun regenjassen zoals in een film noir

Op deze foto nemen (een man die lijkt te lachen) en zijn dochter elkaar rustig op, uit dit ogenblik zal het concept ballistisch geheugen worden geboren: hoe weten we of de doden het leven van de anderen gewaarworden of op welke manier dan ook verbonden zijn met wie hen betreuren

Op deze foto is (een man die lijkt te lachen) in Puducherry met aan zijn zijde een hindoeprinses in een witte sari, als fundament voor gedeelde kennis is er de verkenning van de locatie

Op deze foto, maïssigaret in de mond, coltrui aan, zit (een man die lijkt te lachen) op de treden van een gebouw, zijn dochter met hippiehaar zit op zijn schouders, haar vader houdt haar kuiten vast, zij slaat haar armen om hem heen

Op deze foto kijkt (een man die lijkt te lachen) naar haar in een halo van bleek licht, altijd die doordringende vriendelijkheid, het oog vochtig vanwege de breekbaarheid van het blauw

Op deze foto (een man die lijkt te lachen) met een vrouw die op zijn schoot zit, het is avond, hij heeft zijn hand op haar middel gelegd, een beetje terughoudend, met altijd die afwezige glimlach, zijn gedachten ergens anders, bij iets engelachtigs

Op deze foto zit (een man die lijkt te lachen) aan de lange tafel van het kasteel, hij schaakt, vóór hem blauwe glazen die het licht weerkaatsen op het hout en de vloer, rechtsboven op de foto staat de deur naar de kamer van zijn dochter

Op deze foto ligt (een man die lijkt te lachen) uitgestrekt in het droge gras, hij slaapt diep zoals hij dat kon, waar dan ook, zomaar eventjes, zij kietelt zijn gezicht met een grassprietje, het is de zomer van ’76, hij lijkt ergens anders, weer die halve glimlach in een droom, alsof hij haar wil zeggen ‘het is allemaal een groot doolhof’

Op deze foto, tafel op schragen, dikke gewitte muren, in dit huis in het zuiden hebben een paar tieners het rijk alleen, nog even, de afwezigheid van (een man die lijkt te lachen) vult de hele ruimte

Op deze donkere foto is (een man die lijkt te lachen) een mollige baby die een kosmische omvang heeft voor de toekomstige kleindochter die ik ben geweest, hangend om zijn hals.

 

 

 

 

Jij stapt in de voetsporen van het voortbestaan enkel gekleed in je lichaam

Hoe kan ik met jouw duisternis omgaan of afleiden dat het gaat om bevroren sneeuw

Over de auteur:

Sandra Moussempès (1965) is schrijfster, dichteres, zangeres en fotografe. Deze veelzijdigheid komt zowel in haar poëzie als in haar voordracht naar voren: haar werk is beeldend en maakt gebruik van cinematografische beschrijvingen. Ze werd geboren in Parijs maar woont momenteel in het zuiden van Frankrijk. Haar bundel Photogénie des ombres peintes (Het fotogenieke van geschilderde schaduwen) won in 2010 de Prix Hercule de Paris, een prijs die dat jaar voor het laatst werd toegekend. Haar meest recente bundel heet Sunny girls (Flammarion, 2015).

Over de vertaler:

Vicky Francken (1989) is dichter en vertaler. Ze publiceerde gedichten in o.a. Hollands Maandblad en het Liegend Konijn, kreeg een Talentbeurs Literair Vertalen toegekend door het Nederlands Letterenfonds en haar afstudeerscriptie werd genomineerd voor de facultaire scriptieprijzen van de Universiteit Utrecht. Poëzie- en prozavertalingen van haar hand verschenen in tijdschriften als Op Ruwe Planken, Terras en op de website van De Gids. In 2017 zal bij de Bezige Bij haar eigen poëziedebuut met de titel Röntgenfotomodel verschijnen.