Blog | , maart 21, 2021

If Found Please Publish

NOOT VAN DE VERTALER

 

David McComb (1962 – 1999) kort voorstellen is een oneer. Laat het veelzeggend zijn dat tien jaar na zijn voortijdige dood een bundel nagelaten gedichten verscheen, en een lijvige verzameling warme getuigenissen van bewonderaars, twee jaar later een nog lijviger biografie die niet eens zijn volledige leven bestreek, en straks, in augustus, een ultieme documentaire waar twaalf jaar aan gewerkt werd. Nu, 22 jaar na zijn dood, is er nog steeds een zeer levendig online forum waar de blijvende liefde en bewondering voor de mens en zijn muziek tastbaar zijn.

De beperkte bekendheid die hij nog geniet (de band was altijd meer cult dan mainstream) heeft hij te danken aan The Triffids, de hoogst idiosyncratische Australische post-punk band uit de jaren ‘80, waarvan hij de oprichter, bezieler, meesterlijke songwriter en weergaloos charismatische zanger was. Maar muziek was gewoon het vehikel, de vorm die zijn literair talent toen vol passie boven de andere verkoos. Al in 1983 zei hij in een interview dat zijn interesse in literatuur zo groot was dat het hem ‘niet onlogisch leek in die richting verder te gaan’.

Op de middelbare school won hij regelmatig literaire prijzen, daarna studeerde hij journalistiek en creative writing, later volgde hij ook nog een postgraduaat kunstgeschiedenis. Hij had simpelweg een immense nieuwsgierigheid en gulzigheid naar alle kunstvormen en een zeer eclectische smaak. Hij dacht niet in termen als high-brow of low-brow, hij zocht gewoon de juiste resonantie. Zijn band The Triffids is genoemd naar een dystopische sciencefiction-roman van John Wyndham (The Day of the Triffids), hun laatste LP kreeg de titel van een novelle van Thomas Mann (The Black Swan), in de nummers vind je verwijzingen naar werk van Fitzgerald, Les Murray et cetera. David las Flannery O’Connor, William Faulkner, John Steinbeck, T.S. Eliot, Rilke, maar ook zijn tijd- en landgenoot Tim Winton. In zijn Tour Diary uit 1989 schrijft hij over Brodsky’s ‘Advice to a Traveller’, hij leest en becommentarieert Kundera’s The Farewell Party, bezoekt galeries, werkt aan zijn eigen gedichten, prijst de American Discount Bookstore in Amsterdam waar hij onder meer Russische poëzie koopt, Kundera’s Art of the Novel, de ‘Writers at Work’-serie van The Paris Review, romans van Thomas Mann en Graham Greene. Hij absorbeert cultuur, hij ademt literatuur.

Als je zijn songteksten leest, zie je: dit is literatuur. Het zijn vignetten, het zijn zeer korte verhalen met een sterke setting en sfeer, met ontwikkeling van personages, conflict.

Dat David ook korte verhalen schreef is onderbelicht gebleven. Ik hoop dat daar ooit verandering in komt want ik vind ze bijzonder. Ooit vond ik een drietal verhalen op de website van The Triffids en kreeg er ook nog een paar doorgestuurd die een bandlid nog had liggen. Tot nu toe werden ze nergens verzameld, laat staan gepubliceerd. Deze vertaling is mijn bescheiden poging aandacht voor Dave’s literaire werk te wekken. In 1996 onderging hij een harttransplantatie, begin 1999 overleed hij, hij was net geen 37. Ik denk graag dat mocht hij zijn blijven leven, hij een groot schrijver geworden zou zijn.

‘On the trail of Frances’ is het middenluik van een trilogie rond het personage Frances, telkens belicht vanuit het standpunt van een andere man. De verhalen zijn ongedateerd en blijven tot mijn verbeelding spreken omdat echo’s ervan ook in de songteksten opduiken – of is het vice versa? Dave schreef een nummer ‘New Year’s Greetings (The Country Widower)’ geïnspireerd door het gedicht van Les Murray ‘Widower in the Country’ maar in zijn nummer vind ik ook de verteller terug van ‘On the trail of Frances’. En in het verhaal vind ik misschien wel een knipoog naar Les Murrays gedicht. Dit vind ik ongemeen boeiend, ik hoop er ooit een essay aan te kunnen wijden, maar ik vermoed dat zijn creatieprocessen altijd een mysterie zullen blijven. En zo zou hij het wellicht ook gewild hebben … ‘What I like above all in a song is a sense of Mystery (not the modern dictionary meaning – more a kind of inaccessible truth, an unresolved core of strange beauty). Are you with me?’

I am

Caro Van Thuyne
2 – 17 februari 2021

Over de auteur: