Het is alsof je niet wist
dat je zou vertrekken, of waar
vandaan, (welk punt
in dat gebroken verhaal) totdat
je erheen bent gebracht
en al die heldere tekens
van vertrek almaar sneller
tegen je ogen slaan als
een heel palet aan opties, als
een teken dat anderen al eerder
vertrokken en overal ter wereld mensen
vertrekken vertrekken nu en voorgoed,
en de tekens slaan helder
en snel als je hart
de hele weg naar de terminal
waar je je spullen bijeenpakt
je rekeningen vereffent, een bescheiden
dankje mompelt als fooi voor degene
door wie je hier uitkwam, die
je tot dit punt bracht
waar de deuren voor je opengaan
zonder dat je erom vroeg
en er binnen meer licht
en wereld is dan je aankunt.
Meer gedichten van Lucien zijn te vinden in Terras #18 ‘Cariben’
