Inleiding bij Wilderness van Volker Braun

Volker Braun werd in 1939 in Dresden geboren en hoorde zo’n twintig jaar later tot de jonge dichters die in Oost-Duitsland de Lyrikwelle, een ware poëzie-golf, op gang brachten. Na WO II en het nazi-Reich gold hun jeugdige geestdrift een hervormingsgezinde socialistische opbouw van de DDR. Dat enthousiasme kreeg al snel een flinke knauw met de culturele ijstijd in 1965 en het neerslaan van de Praagse Lente in 1968. Ook Oost-Duitse troepen namen aan die Sovjetinvasie deel.

Voor Volker Braun en zijn generatiegenoten was dat een keerpunt. Toch bleven de meesten, zij het kritische, begeleiders van het DDR-socialisme. Zij moesten censuur, publicatie-vertragingen en -verboden zien te verdragen. De ‘uitburgering’ van dichter-zanger Wolf Biermann in 1976 was een breekpunt. Tal van auteurs verlieten de DDR, al dan niet gedwongen. Volker Braun – een van de eerste protesterenden tegen de Biermann-uitwijzing – bleef in Oost-Berlijn.

In de DDR en later ook in de nieuwe Berlijnse republiek bleef Volker Braun een uitgesproken politiek gemotiveerde auteur. Tegendraads in de mediale marges van de DDR, provocatief kritisch in het herenigde Duitsland. Deze septembermaand ging Die Griechen in première in het Berliner Ensemble, Brauns nieuwste toneelstuk over Griekenland en de Europese financiële crisis. Vrijwel gelijktijdig verscheen deze maand zijn nieuwste dichtbundel Handbibliothek der Unbehausten (Suhrkamp, september 2016). Kernstuk van de 110 pagina’s tellende bundel vormt de cyclus Wilderness. Het Wilderness-motto is ontleend aan John Miltons Paradise Lost. In Brauns Wilderness-cyclus neemt – na de uitgedroomde utopie – het eeuwigdurende epos van mens en natuur een nieuwe aanloop.

Deze week presenteert Terras de eerste vijf gedichten van Wilderness. Wordt vervolgd!

 


Naar de gedichten

Over de auteur:

Jacques Schmitz (1946) is dichter, blogger en journalist en vertaalt poëzie uit het Duits en Engels. Hij publiceerde sinds de jaren '70 meerdere dichtbundels, journalistieke columns en ware verhalen, waaronder Potloden die niet kunnen (1984), 1989 – Het jaar voor de omwenteling (2014) en Over het Zingen (2016). Vanaf 1985 was hij Oost-Europa correspondent voor diverse Nederlandse media, met Boedapest als standplaats. Van 1995 tot 2009 was hij Duitsland correspondent voor het Radio 1 Journaal. Jacques Schmitz woont inmiddels al zo'n 25 jaar in Berlijn.