Een tocht door de catacomben
[…]
Het was een vochtige, nevelige novembermiddag toen we, met z’n vijven, op de natte straatstenen van het St. Stephansplein bijeenkwamen – aan de achterzijde van de kerk, waar de toren oprijst. Een vriend had beloofd ons rond te leiden in de catacomben. Terwijl we op hem wachtten, stonden we te lachen en grapjes te maken en te schamperen op het droefgeestige weer en het gebrek aan stiptheid van de vriend; maar een uur later was het helemaal anders: nooit zal ik de indruk vergeten die dat onderaardse verblijf van een uur in mij teweegbracht. Toen we een poos hadden gewacht, verscheen de vriend samen met twee gidsen, omdat hij, hoewel hij al vaker beneden was geweest, er toch niet zeker van was dat hij zichzelf en ons ervoor kon behoeden verloren te lopen. Afdalen deed je niet van de kerk uit, zoals ik dacht, maar een van de gidsen … lees meer
