Taal kan de werkelijkheid afbreken, opblazen, van al haar vorm beroven. Ze kan de tijd uitwissen, de ruimte slopen, afrekenen met oorzaak en gevolg. Alle samenhang, elke associatie tenietdoen tot er slechts splinters over zijn, ontdaan van iedere syntaxis. En dan alles vanaf de grond weer opbouwen, van 0 naar 1, niets wordt weer iets – al weet niemand precies wat.  

Het is een idee dat dichter Christian Sinicco (Triëst, 1975) mateloos fascineert. In zijn laatste bundel Alter, die dit jaar verschijnt bij de kleine onafhankelijke uitgeverij Vydia, gaat hij het experiment aan. De Italiaan, die al diverse literaire titels publiceerde en verder vooral bekend is van zijn performances, begeeft zich op onbekend terrein met een ambitieuze bundel waarin hij poëzie gebruikt om een nieuw soort werkelijkheid te scheppen.