De Melancholie van de Zeemeermin
Niemand komt nog naar het hotel. Het dak is overwoekerd door planten, de ruiten in de vensters zijn gebroken en uit elke kamer springt een kat tevoorschijn, getijgerd of zwart als teer of rood met witte vlekken of oranje met geel – de wonderlijkste combinaties – maar altijd met dezelfde starre blik, de blik van een moordenaar. Vanaf vorige zomer zitten er vluchtelingen vast op het eiland en sindsdien blijven de toeristen weg. Elke dag arriveerden er honderden vluchtelingen, driehonderd, vijfhonderd, inclusief ouden van dagen, zwangere vrouwen en krijsende baby’s. Zodra ze dicht genoeg bij de kust waren, trokken ze zwemvesten aan, haalden een mes tevoorschijn en sneden hun opblaasboot kapot om voor schipbreukelingen door te gaan. Later was er die aanslag in het vluchtelingenkamp, de bom die ontplofte. Ze zeiden dat die door jihadisten was gegooid als vergelding, want ook aanhangers van Sisi hadden op het eiland een toevlucht … lees meer
