Ik eet niet langer van de suikerkorrel, laat mij in met kinderen, bejaarden en met doden.

Tot het donker is ontneem ik mij het zicht. Dan leg ik mijn ogen af tot het weer licht is. Vergaderingen waar ik ontbreek zijn prachtige vergaderingen en liggen koest in de zon die ik ontloop.

Niet mamma die met pappa aan komt lopen. Niet mamma die met pappa dichterbij komt.

De leerzame passages sla ik over. De ontstopper blijft onaangeraakt. Rechtvaardigheid en tedere gebaren horen bij anderen, niet bij mij.

Omringd door naburige huizen, die onze schepping van intimiteit voorzien, stuur ik de ene zachtmoedige na de andere de laan uit (de ene zachtmoedige heeft nog niet, hoofdschuddend, mijn voordeur de rug toegekeerd, of daar staat de volgende al, week en begripvol, op het grindpad).