Jimena Casas schreef een tekst als antwoord op het manifest ‘Het lichaam als territorium terugwinnen’ van andrea ancira garcia, vertaald door Bodil Ponte. Het manifest is te vinden in Terras #26 ‘Magia/No magia’.
Droog lichaam
Er is een steen verzonken
in mijn borst, ik hoor het
lucht vasthouden
langs de wanden van mijn romp schuren
gewonde mineraal
schijnt zelfs als ik slaap1
(2022)
Door ancira’s woorden klem ik me met mijn tanden vast aan de randen van mijn lichaam.
Ik neem waar, ik onderga pijn, ik roep mezelf uit tot vrouw; toch is mezelf bewonen een onzekere zaak. Waarom is het zo moeilijk om het lichaam te geloven? Vasthouden aan mijn lichaam als land, als territorium van vlees, intelligent en intuïtief, impliceert dat ik me uitspreek en me losmaak uit de choreografieën van het opgelegde. Het gaat gepaard met het ontleren van wat we leerden te geloven over onze lichamen. Moeten we de positie van onze organen omkeren? Door mijn lichaam als drager van kennis te herkennen, worden de vrouwen die in mij wonen geheeld.
De stemmen die in de tekst belichaamd worden, inspireren me om in hun poëtische en politieke verbeeldingen, de impuls te volgen om vrouwelijkheid in meervoud terug te winnen. De stemmen werken als een balsem die het kunstmatige lichaam met haar gecensureerde emotie en ontmoedigde grenzen, de gewonde mineraal1, transformeren tot lichamelijk vermogen. De onderdrukking is een verzonken steen in onze borst: een mineraal dat de lucht in de romp vasthoudt. andrea’s woorden herstellen de adem die ernaar verlangt de toekomst te bewonen. Nu intimideert de schaduw van beschadiging het gevecht niet meer.
