thema:

Repetition Nineteen: papieren blikjes

Beelden op deze pagina:

©Annemieke Gerrist

HesseVouwen_huis4

Vouwen_huis2

 

Bekijk ik een beeld van Eva Hesse, dan krijg ik het idee dat alles mogelijk is.
Dat de wereldorde precies zo hoort als die is. Ook daarom staar ik al jaren naar haar tekening ‘Repetition Nineteen’.

In witte en grijze kleuren heeft ze een groep open vormen getekend. De vormen doen denken aan lege aluminium blikjes (waar je ingeblikt eten in koopt) waar de deksels vanaf zijn gehaald. Maar ze zijn niet monotoon in hun vorm: stel je voor dat deze blikjes zijn gemaakt van dun papier. Ze kunnen een beetje indeuken, of invallen, zijn zorgvuldig met de hand gemaakt. Vol enthousiasme, zonder erop te letten dat het precies dezelfde hoogte, breedte of diepte moet zijn. Maar wel ongeveer.

Deze papieren blikjes (19) zijn vervolgens in een groepje gezet, willekeurig, of althans niet netjes in een rijtje, of geordend.

Op de negentien vormen valt licht. Slagschaduw, eigen schaduw. Tussen sommige papieren blikjes is schaduw op de vloer gemaakt, maar anderen hebben dat niet en lijken meer te zweven. Je kijkt een beetje neer op de vormen, van boven, alsof ze op een vloer staan.

Heb je wel eens een driedimensionale cilinder proberen te tekenen, die rechtop staat? Aan de bovenkant moet je dan een ovaal tekenen, voor de diepte. Je zou denken dat als je een stilleven maakt, dat de schaduwen allemaal een kant op wijzen. Gelukkig hier niet. Het licht komt van alle kanten op deze tekening. De schaduwen gaan van links naar rechts, naar voor en achter.

De blikjes hellen bovendien ook een beetje naar rechts, links of kijken half naar beneden. Sommigen zijn een beetje ingedeukt. Elke vorm heeft een eigen lichaamstaal, en lijkt een personage te worden dat iets in te brengen heeft. En tegelijkertijd is elk personage een herhaling.

Uiteindelijk heeft ze van deze vormen een sculptuur gemaakt, van glasvezel. Haar tekeningen waren een soort schakel tussen al haar werken; ze maakte zowel twee- als driedimensionaal werk. Ik weet dat Hesse zich in haar tekeningen het meest vrij voelde, vrij om te experimenteren met vormen, zonder dat het materiaal zelf al van alles besloot, en een eigen leven kreeg. In tekeningen kon ze het beeld helemaal zelf bepalen.

Het lijkt zo’n eenvoudige tekening.
Naar deze tekening kijk ik met mijn eigen blik en perspectief, in een keer, van een kant af naar het papier. Maar tegelijkertijd bekijk ik de vormen aan alle kanten tegelijk, door dat gekke perspectief en het licht dat van alle kanten komt.
Het materiaal kan ook van alles zijn. De vorm wordt dan wel steeds herhaald, tegelijkertijd heeft elke vorm een eigen identiteit, een karakter. Ik heb verzonnen dat het papieren blikjes zijn. Dat kan, want dat staat mij, en een ieder, vrij met dit werk.

Over de auteur:

Annemieke Gerrist (1980) is beeldend kunstenaar en dichter, woont en werkt in Amsterdam. Haar dichtbundels 'Waar is een huis (2008)' en 'Het volume van een logé (2014) ' verschenen bij uitgeverij De Bezige Bij. Beeldend werk van haar was te zien oa in de Veem galerie (2007), Willem 3 gallerie (2011), solo 'Binds and dubble binds' in Revolution 100.000.000etc Gallery (2012) en momenteel in de groepsexpositie 'Dubbeltalenten' (2014) www.annemiekegerrist.nl