Lila
Ik heb in de twintig jaar dat ik in Chicago woon vaak aan haar gedacht, zoals we allemaal doen met vrienden die een tijdje allesbepalend zijn in ons leven maar er dan, om wat voor reden dan ook, compleet uit verdwijnen. Maar in al die jaren was het nooit bij me opgekomen dat ze ouder zou zijn geworden. In mijn hoofd was ze in perfecte conditie bewaard gebleven, voor eeuwig zestien en bruisend van leven ondanks alle narigheid die haar was overkomen, ondanks alles toch nog in staat om te dromen, ondanks alles vol vertrouwen dat ze betere tijden zou kennen. Ik was altijd het gezicht voor me blijven zien dat ik ooit tussen mijn handen hield, kuste en uit mijn hoofd had kunnen natekenen als ik ook maar een greintje talent voor tekenen had gehad. De Lila die als een vliegtuig rondjes door mijn kamer danste, bijna stikkend van … lees meer
