Lastig aan de vergelijking van een dichter met een radio is dat radio’s

geen littekenweefsel ontwikkelen. De buizen branden door, of bij

transistors, wat de meeste zielen zijn, de al dan niet vervangbare

zenderschaal en batterijen, maar nooit zoals die

dronken vechtersbaas in de kroeg. De dichter

Neemt teveel berichten aan. Het recht van het oor dat hem in

New Jersey vloerde. Het recht te zeggen dat hij zes ronden standhield

tegen een kampioen.

Dan worden ze bierverkoper of gaan bij een sportcommissie, of, als het

littekenweefsel te zwaar is, laten ze in een kroeg zien waar de

onzichtbare kampioenen hem wellicht niet geslagen hebben. Het zijn er

teveel.

De dichter is een radio. De dichter is een leugenaar. De dichter is een

radio die terugslaat.

En die berichten (God zou ze nooit vervloeken) weten niet

eens dat ze kampioenen zijn.

 

 

Uit: Language, 1964