Christopher Levenson (Londen 1934) is voor mij decennialang de dichter geweest van een enkel lang gedicht. Een kopie van dat gedicht, ‘The Flood (Zeeland 1953)’, was mij in 1978 toegestuurd door een lezeres van NRC Handelsblad, nadat ik daarin een oproep had gedaan om literaire teksten naar aanleiding van de watersnood van 1953. New Poets 1959, waaruit het gedicht was gekopieerd, is de bundeling van drie debuten, waaronder Levensons In Transit. Later las ik dat deze bundel destijds door een jury onder voorzitterschap van T.S. Eliot was bekroond met de eerste Eric Gregory Award, de Britse versie van de Reina Prinsen Geerligsprijs of (later) de C. Buddingh’-prijs. Onder de gedichten die ik vijf jaar later kon opnemen in de bloemlezing 1 februari 1953 zou Levensons gedicht een unieke plaats innemen door de compacte, plastische verbeelding van de door het water aangerichte ravage: