Het einde van de wereld
Het einde van de wereld Ik nam de bus naar het einde van de wereld. Negen haltes verder. De buschauffeur vroeg: weet je het zeker? Zover was hij nog nooit geweest. De meeste mensen stappen een halte eerder uit. Ik haalde mijn schouders op. De wolken scheurden open toen we de heuvel afreden. Langgerekte regendruppels vielen als slagmessen uit de lucht. De hemel kleurde groen. Weet je het zeker? vroeg de chauffeur nogmaals. Als je wilt kun je hier uitstappen, hierna kunnen we niet meer terug. Ik keek achterom. Bomen vlogen door de lucht, de heuvel en de hemel waren weg, alles was zwart. Doorrijden, zei ik. Nacht En nog denken de mensen dat ze ergens wonen, onder daken, in verwarmde huizen, in verlichte steden. In werkelijkheid zwerven ze al tijden lang over een eindeloze steppe, uitgehongerd en rusteloos, in een eeuwige koude … lees meer
