‘Je hebt niet de wereld aan de ene kant en aan de andere de poëzie’ (2006, 102), dat is (vrij vertaald) de zin waarmee Raimondi zijn poëtica voor mij het scherpst samenvat. Hij is een dichter die schrijft vanuit de expliciete overtuiging dat literatuur nooit losstaat van de wereld waarin ze bestaat, nooit, zoals dat heet, ‘autonoom’ is.

Er zijn uiteraard een heleboel verschillende manieren waarop literaire teksten gebonden en verbonden zijn aan de wereld; van de thematiek van het werk tot de leefomstandigheden van de auteur, via de sociale, culturele en economische waarde van een boek of een genre als de poëzie, enz. enz. Voor Raimondi echter is specifiek één raakvlak van essentieel belang, en dat is taal. De taal waarvan verzen gemaakt worden is in de wereld, maar de wereld is ook in onze taal.