Fleckensee. Onzichtbare sporen – Fragment #1377
Waden door de Fleckensee is niet hetzelfde als waden door de Spiegelsee. Nadat ik mijn kleren had uitgetrokken en voor het eerst door het opwalmende slib van mijn Spiegelsee liep, probeerde ik tevergeefs te voorkomen dat ik het oppervlak kapot trapte tot een schervenpalet van licht en lucht. Weer naast mijn rugzak gezeten wilde ik dat de harmonie zich zo snel mogelijk herstelde zodat het meertje weer het ongeschonden oog van de aarde, of op zijn minst van het bos kon zijn. Als ik er was zat ik het liefst aan de noordelijke zandrand om de bewegingen van de spiegelende lucht te volgen. Een heel enkele keer gleed ik het water in om me ingehouden naar het midden te bewegen alsof ik op mijn tenen door een donkere slaapzaal liep. Nergens was het meertje zo diep dat je kopje onder ging, zwemmen was een uitgestelde mogelijkheid. Vanaf het moment dat … lees meer
