Yves Bonnefoys poëzie in het licht van het surrealisme, het symbolisme en het huis

Maar kijk, Onze ramen daar worden toch nog verlicht, Al is het maar door een avondzon En onze ruiten zijn als een plas, vertroebeld, Maar ook getransmuteerd, gestold Door de mediatieve arm van het licht. Het raadsel, de gedroomde zon, de rode sloep, Passeert, en hinkt zijn dood. Maar dit kalme land Is zijn kielzog, waar het huis Wordt onthuld als ster, die opstijgt Voor vrede boven de weiden, in de eindelijk Gelijkmatige adem van de goden der verlaten tuin.