Gedichten
Broek
Als je door de sneeuw loopt lijken alle auto’s op vliegende schotels. Planeten worden weer sterren. Geliefden liggen op Mars lepeltje lepeltje in bed, hun zachte, groene hoofden op iets als een kussen van kosmisch stof. Dingen voelen gevaarlijk zonder jou en ver weg. Ruimtestof zweeft boven de evenementhorizon, lichamen vallen uit ramen op aarde. Gister stopte ik met roken dus alles wordt nu echt-echt sneu tot mijn lichaam klaar is zichzelf te straffen voor het zichzelf straffen. Ik heb een broek waarin ik werk en een die ik nooit heb gedragen. Ik heb een broek die ik in Austin kocht toen ik aan niets anders denken kon dan Susan. Susan! Zij droeg van die leuke katoenen pantalons net als Katherine Hepburn maar was joods wat haar zelfs nog mooier maakte – een fascist in mij kijkt naar History Channel en romantiseert tragedie. Zoals toen mijn broers lichaam door … lees meer
