Beste János,

In 1981, het jaar dat je overleed, ontmoetten we elkaar voor het eerst op de middelbare school. Er was al goulashcommunisme in Hongarije. We zaten nog steeds achter het IJzeren Gordijn, maar het leven was een beetje vrijer dan in andere Oost-Europese landen. Ik had een jonge leraar Hongaarse literatuur die niet bang was van je werk. In de klas besprak hij je leven en filosofie uitvoerig. We ontrafelden nauwkeurig je beeldspraken die ons meevoerden naar de verboden en mysterieuze wereld van de liturgieën. We hadden het over God, de Pietà, de derde dag en genade. We hadden het over hoe woorden tekortschieten om de liefde te beschrijven maar dat gedichten zelfs het onbenoembare kunnen omcirkelen.