Tropen. De mythe van de reis
Ik ben dood. Ik ben gestorven, addio. De Hollander heeft me vermoord. Hij heeft zijn gif in mijn hart gespoten en daar ben ik aan gecrepeerd. Ik zal nooit meer overeind komen. Ik ben maar een naamloos iets, dat geen kracht meer heeft. En dan bedenk ik dat dat reusachtig jammer is, want het boek dat ik wilde schrijven over mijn ervaringen met het menselijk verkeer en het effect van mens op mens, zal ik nooit meer schrijven. Ik zou het De tropen genoemd hebben, niet alleen omwille van het milieu en vanwege de als het ware hypertrofische en duidelijke ontplooiing van alle menselijke betrekkingen, die hier zuiver en ongeremd, om zo te zeggen tropisch voortwoekeren; niet alleen omdat het hele menselijke gevoelsleven herleid is tot zijn vegetatieve leven, maar uit arglist, uit spitsvondigheid, omdat al het gegevene altijd alleen maar een poëtische methode, een troop is, en omdat dit … lees meer
