Blog | Ruth Verraes, juli 10, 2012

Schets van het landschap II

 

1. Ik denk na en probeer te weten, vergeet wat ik ben. Ik kan door het denken zeggen dat ik ben en de wereld beschouwen. Vergeten dat ik er onderdeel van ben.

2. Ik heb een landschap gekozen om er te wonen en met de ploeg het land bewerkt. Ik laat onder het genot van een biertje mijn blik over de akker dwalen. Hoewel ik niets dan arbeid heb toegevoegd, besluit ik tevereden dat er na het werk iets veranderd is.

3. Ik maak een opsomming van de eigenschappen van de aarde, het water, de lucht en de boom op mijn land. Er waren overeenkomsten en verschillen. In mijn land zijn het de verschillen die tellen.

4. Wat ik over de materie van de schors weet, som ik op. Bij dat wat ik niet weet, hoef ik niet stil te staan. Ik heb de schors van de boom bekeken en de boom met zijn takken en wortels gezien. Hoe ze zich laven aan de aarde, het water en de lucht.

5. Er ligt een kaart opengeslagen op mijn land en ik kijk hoe het land hier heet. Met mijn dochter zat ik in de wei naast het bos. We plukten de uitgebloeide paardenbloemen, lagen languit in het gras, keken hoe kevers en vliegen de halmen beklommen. Als we de wei van dichtbij bekijken, is alles wat ik zie er onderdeel van. Stijgen we op in een luchtballon, dan is de wei een onderdeel van het land.

6. De trappen in mijn huis leiden naar een uitzicht. Ik kijk naar de tuin en het dorp. ’s Avonds val ik in slaap naast een blauwe tuin, ’s nachts is de tuin even zwart als de nacht, ’s morgens word ik wakker naast een rode tuin. Ik moet blindelings geloven dat het steeds dezelfde tuin was waarnaast ik lag.

7. Ik vertel jou in geuren en kleuren over mijn tuin en mijn boom maar je bent daarmee niet hier. Je zegt me dat wat ik vertel niet werkelijk is. Je zegt me dat ik te veel woorden gebruik die niets beschrijven, enkel lijmen.

8. Alles wat ik ooit heb uitgesproken, smijt ik weg en nu struikel ik.

9. Het land is een labyrint. Hoe meer ik over de weg naar de uitgang lees, hoe groter het land wordt en daarmee het labyrint.
Ik start met een mogelijkheid,
ga vele mogelijkheden langs, sluit de meeste uit, verzet geen stap.

——————————-

Deze bijdrage is een onderdeel van het project ‘Schets van het landschap’ en werd eerder gepubliceerd op de weblog van Kunsthuis SYB  http://www.kunsthuissyb.nl/nu/sketch-of-the-landscape/weblog.html

 

Ruth Verraes (België, 1980) rondde in 2006 de opleiding Beeld en Taal af aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam en is master in de grafische vormgeving. Haar beelden en teksten ontstaan vanuit een onderzoek naar hoe de omgeving vorm krijgt, dankzij en ondanks de taal. Bevreemdende landschappen en objecten, korte poëtische en beschouwende teksten kenmerken haar installaties, lezingen en performances. Werk van haar was eerder te zien en te horen bij onder meer Ellen de Bruyne PROJECTS in Amsterdam.