negenendertig minuten
 
in schemering
 
horizontaal gebogen, langs mijn schedelpunt,
in een schuine spiegel omlaag
 
ligt het vlak als een lek in het moment
glanst in de breuk en kantelt in de blik
 
No place is just one anymore, says Elisa
le détournement,
 
op de as met haar oogappel. valt de nacht door de dag, het vierkant door de cirkel.
verticaal op het haakje van haar oog
 
een accolade langs drie tijdsgewrichten
 
l’oeuvre au noir in water gelegd
plooit licht licht in spiegelschrift. spint lucht van loden kringen
hol gebogen in beton,
 
tot gezoem