Brood en marmeren ei
voor Gail en Mary Kubik
Wat heeft marmer dat zijn stille broeden, zelfs van een klein stukje, zwaarder is dan dat van doorsnee steen? Iets minder menselijks? Misschien. Maar al die balustrades, beelden, altaren, pilaren die niet langer de onsterfelijke goden overeind houden, horen ook nog steeds helemaal bij de mens – relieken, verwarmd door eeuwen menselijke genegenheid. Ik zag een oude priester verstrooid het haar strelen van stenen engelen in de kapittelzaal.
We hadden een keer met Pasen tien dagen uitgetrokken voor de eeuwige stad, bij vrienden logerend verkenden we laag na laag Rome, groeven door schoolboekherinneringen levenloos geworden zuilen op. In San Clemente tiende-eeuwse fresco’s en daaronder, gewelven van Mithras waar de stenen stier nog steeds brult om zijn geofferde bloed, leeft het gelaat in het masker voort.
Vol ontzag houden we in het appartement van Gail twee marmeren eieren vast, onze handen rond hun geaderde koelte gesloten, … lees meer
