Kleine encyclopedie van een dode
Hij had het halflange, opstandige haar van een man die altijd jongen gebleven is en opgroeide in een tijd waarin je zo’n wilde bos haar niet meer met een hoornen kam en brillantine plat hoefde te krijgen, wat de norm was in de jaren voor de oorlog, zoals op de foto’s van zijn stropdas en halsboord dragende vader valt te zien. Zijn blik is peinzend en melancholiek. Een goede zanger was hij, net als James Joyce, en een charmeur. ‘Op jouw foto zie ik eruit als Sophia Loren’, riep hij de fotografe van zijn bekendste auteursportret toe. Hij had een lichte inkeping in zijn kin en een boksersneus. Vaker dan aan zijn bureau, met in zijn rug de witte Olympia typemachine, zie je hem op foto’s aan een rond Parijs bistrotafeltje zitten, of anders aan een vierkante Joegoslavische terrastafel van formica. Pratend, rokend, koffie drinkend, voor zich uit starend – … lees meer
