’s Nachts gloeien de schepen – fragment
hout pakken, een paar verteerde draden wat mengt zijn de plastic scheppen. aardwas drijvende schoenen, kleurstoffen die naar planten ruiken de mangaanlijnen liggen voor op de vastelandsplatten en de maanbloem die je je als kind in mumbai voorstelt of in manaus, zaait uit. haal het land binnen neem een van de buisjes en wanneer je aan woorden als sneeuwberg denkt of schlema, trek je de rook langzaam naar binnen en laat je de herinneringen groeien waar de planten ineen groeien, windstilte, aardstof molen, waar de pigmenten drogen en het water langzaam droogkookt. als sleedoorn, met een korte bloei, kan het gezicht van de slaper zich wit schminken wat hij droomt, in aardwaarts verkennen wordt door de bladeren opgezogen, zonder vlucht zonder vuur, haast als sneeuw, tijdens onweer of lood, dat je met wat azijn verrijkt wrijft hij de schors blauw en begraaft haar in een uitgehold stuk hout. … lees meer
