Brandstofmachines van een dichter-drummer
Jean-Michel Espitallier is voor Terras-lezers geen onbekende. In Terras #01 ‘Gereedschap’ en in Terras #05 ‘Maken en breken’ werden al teksten van zijn hand opgenomen. Voor ‘Gereedschap’ een stuk uit zijn Caisse à outils (Gereedschapskist) uit 2006: een kritisch panorama, een praktische ‘handleiding’ als vervolg op zijn in 2000 gepubliceerde bloemlezing van de hedendaagse Franse poëzie Pièces détachées (Onderdelen). Voor ‘Maken en breken’ een kort essayistisch fragment met de titel Verwarde noten. Dit keer brengen we graag zijn gedichten, afkomstig uit de respectievelijk in 2000 en 2015 door Flammarion uitgegeven bundels Salle des machines (Machinekamer) en Gasoil (Diesel), voor het voetlicht.
Espitallier is dichter, performer en muzikant. Drummer, wel te verstaan. En waar drumsticks bij uitstek vragen om een energieke, wellicht zelfs ‘explosieve’ hantering, lijken de gedichten van Espitallier met een zelfde geestdrift te zijn geschreven. Taal is zijn materiaal: verschillende stijlen en registers worden gecombineerd, vakjargon en lekentermen worden … lees meer
