thema:

Of Donalda (fragment)

BENEDICTE En, hoe is het gegaan? Hebben jullie hem gevangen, Cohn-Bendit?

ERNESTO Eerst zijn we naar het perron van de Thalys gegaan om hem op te wachten. Papa zwalpte op zijn benen, hij kreeg een hoestbui die maar niet overging.

DONALD De tocht naar het station had me afgemat.

ERNESTO De Thalys komt aanrijden, een beetje schimmig in de luchttrillingen. Doordat hij voortdurend van spoor wisselt, lijkt hij in zijn nadering te kronkelen als een slang.

DONALD Je zal zien dat hij er niet op zit.

ERNESTO We staan op het perron, elleboog aan elleboog, te midden van de andere wachtenden die, dat merk ik opeens, zich op een op een zekere afstand van ons af houden alsof er een schutkring om ons heen is gelegd.

DONALD De vos zal lont geroken hebben. Al ons werk zal voor niets geweest zijn.

ERNESTO De Thalys komt tot stilstand.

DONALD Met zachtjes krijsende remmen.

ERNESTO Met zachtjes krijsende remmen komt de Thalys tot stilstand. De treindeuren gaan open en alsof het lot het zo beschikt heeft, is de eerste die uitstapt, vlakbij ons, een regenjas over zijn rechterarm, in zijn linkerhand een bruinlederen aktentas, onder zijn tweedjasje een jeans en een trui met rolkraag, Cohn-Bendit.

DONALD En losjes om zijn hals gedrapeerd, een wijnrode sjaal. Donkere, suède mocassins.

ERNESTO Een man in goeden doen, niet ouder dan papa maar in tegenstelling tot papa nog in de bloei van zijn leven, energiek, bemiddeld, imponerend en met toch dat tikkeltje zelfrelativerende nonchalance dat een progressief gedachtegoed verraadt.

DONALD Nom de dieu, ket, dat is hem.

ERNESTO Cohn-Bendit werpt blikken in het rond.

DONALD Zijn ogen door zijn brillenglazen vergroot.

ERNESTO Waardoor ze licht verbaasd lijken, alsof hij er eigenlijk wel op gerekend heeft door minstens één fan, aanbidster, commies van het Europese parlement, zo niet opgewacht, dan toch op zijn minst te zullen worden herkend. Aha. Daar staan er toch twee, van wie er één breed glimlacht, onmiskenbaar naar hem. Een responsglimlach verschijnt op Cohn-Bendits gezicht.

DONALD Hij heeft ons in de gaten.

ERNESTO Cohn-Bendit begint in onze richting te stappen, hij steekt zijn hand al naar ons uit om ons de handdruk van de politicus te geven, als hij merkt wat voor een rare snuiters we zijn. Een ogenblik aarzelt hij. In de plaats van naar ons uitgestoken te blijven, gaat zijn hand dan naar zijn kraag, alsof het daar jeukt. Zijn ogen draaien een andere kant op.

DONALD De glimlach op zijn gezicht reserveert zich voor anderen en beteren.

ERNESTO Hij wijzigt zijn koers en zonder ons nog een blik waardig te keuren voegt hij zich in de stroom passagiers die op de roltrappen afstevent. We staan nog steeds met de ellebogen tegen elkaar aan. Ik voel hoe de emotie je te pakken heeft. Je beeft, papa.

DONALD Luister, Ernesto, ik heb me bedacht. Onze kooi is niet goed genoeg voor deze vogel.

ERNESTO Ook goed.

Over de auteur:

Bruno Mistiaen (1959, Gent) werkt als videokunstenaar, regisseur, vertaler, toneel- en prozaschrijver. Zijn werk wordt uitgegeven door De Nieuwe Toneelbibliotheek. 'Of Donalda' (2012) is niet eerder gepubliceerd. Erwin Jans schreef een essay over Mistiaens ‘zwarte fabels’ voor 'Etcetera'.