thema:

,

Over Rickey Laurentiis

Rickey Laurentiis groeide op in New Orleans, en een van de weinige penetrante stemmen aan het woord in de bundel Boy With Thorn, is die van het water. De gedichten zijn beeldend met een sterke intensiteit, nochtans op een sidderende en verschuivende manier. Laurentiis weet de taal te doseren en te beheersen, maakt de taal buigzaam. Ook in vorm is hen flexibel: Een blik op enkele gedichten van Rickey Laurentiis volstaat om de veelzijdigheid van deze auteur te begrijpen. Het gedicht ‘Geen Ararat’ geeft een indruk van orkaan Katrina die in 2005 een groot deel van New Orleans verwoestte, met 1464 doden als gevolg. De Dome in het gedicht verwijst naar de Louisiana Superdome, het stadium van New Orleans, dat diende als opvangcentrum voor de vele ontheemden tijdens en in de nasleep van Katrina. Het is een gedicht dat gelijk binnenkomt, in tegenstelling tot ‘Undiscovered Genius of the Mississippi Delta’. Deze titel is een verwijzing naar het gelijknamige werk van Jean-Michel Basquiat. In dit gedicht wordt een rivier het lijf van een zwarte jongen en het lijf de grond onder je voeten. Je kunt er van alles in lezen: de receptie van Basquiat in de Amerikaanse kunstwereld als het arme wonderkind dat verslonden werd door de elite, kritiek op het slavernijverleden, een verwerping van de alomtegenwoordige Westerse-blik, of een poëtica die geïnspireerd is op het stromen van de Mississippi-rivier. Het is een troebele tekst die zichzelf nauwelijks prijsgeeft, en bij iedere lezing een nieuw zijspoor voortbrengt.

 

Het zijn terugkerende thema’s bij Laurentiis: onderwerpen als identiteit, onderdrukking, penetratie, transformatie en seksualiteit. Dit zijn onderwerpen die doorgaans op een polariserende en gedrongen manier benaderd worden, maar de taal waarmee Laurentiis die onderwerpen benaderd is vloeibaar en weifelend. De vele verdronken of verdrinkende lichamen die in de gedichten voorkomen, brengen niet uitsluitend een beklemmend gevoel over. Zo begint het gedicht ‘Je bent Christus niet’ met ‘Voor de drenkeling, ja, is er altijd paniek / of rust.’ Het toont de ambivalente houding van de dichter, die meerdere soms tegenstrijdige lagen in hun poëzie verwerkt. Hierdoor krijgt Boy With Thorn iets bedachtzaams, zonder dat het raadselachtig wordt. Christelijke beeldspraak komt vaak voor. Het geeft een interessante en misschien schurende laag aan hun poëzie: religie kan je evenveel verrijken als verstoten.

 

Laurentiis’ poëzie blijft ongrijpbaar en meervoudig; ze weigert halsstarrig zich te laten inkaderen door een voor de hand liggende interpretatie. Liever blijft ze singulier en onsamenhangend zingen over een voorzichtige maar onstilbare wens om te leven in de volste zin van het woord. Het zijn gedichten die je meevoeren en waarin je je kan laten onderdompelen. Echter een verlangen de gedichten te doorboren en omsluiten, kan men beter achterwege laten. Althans, dat is onze wens voor de lezer.

 

Over de auteurs:

Esha Guy Hadjadj (1994) is schrijver en filosoof. Hij werkt momenteel aan zijn masterscriptie over een politiek en poëtiek van vertaling in een postkoloniale wereld. Tijdens de schrijfresidentie van deBuren interviewde hij meerdere generaties Joden met een Algerijnse of Tunesische achtergrond. Hier leerde hij ook Pelumi Adejumo kennen.

Pelumi Adejumo (1998) is schrijver en zingt. Ze werd begin 2020 door NRC Handelsblad geselecteerd als een van de 101 veelbelovende kunstenaars in de Lage Landen. Op de schrijfresidentie van deBuren in Parijs werkte ze aan hymnes, waarvoor ze een eigen klank-en-taalpallet creëerde. Hier leerde ze ook Esha Guy Hadjadj kennen.