thema: ,

Twee gedichten

emma van hooff ziet de angst als een vlieg

op haar vlees afkomen een hard gezoem

waardoor ze denkt dat ze aan het rotten is

de stank waar de vlieg op afkomt

hangt als een motorjasje om haar heen

de meesten schrikt het af maar sommigen

vliegen er voor om met de tong over de lippen

en gaan niet meer weg

later gaat ze in elk piepje een vlieg horen

en zit de wereld opeens vol eigenaardige piepjes

verandert iedere boom op straat voor haar ogen

in een ov-incheckpoortje die haar toegang weigert

met enorm kabaal en komt ze het huis niet meer uit

verzint ze dat wegkwijnen voor de buis

met diepvriestosti’s op voorraad voor winnaars is

emma van hooff kan wel tien keer doodgaan

en telkens probeert ze het opnieuw

wenst ze zich buitenproportioneel groot

en haar stem versterkt maar zonder galm

ze is geen god ze weet ook niet

hoe ze telkens stukken vanilleroomvlaai kan vreten

zonder dat de bloedvaten vernauwen

en haar broeken blijven altijd passen

terwijl ze zo graag eens wat nieuws zou willen dragen

een satijnen wijdvallende stof bijvoorbeeld

met plooien waar zoveel meer

betekenis achter zit dan alleen maar plooien

zoveel meer dan alleen maar doodgaan

en weer terugkomen

emma van hooff is een vlieg waarvan je dacht dat hij nu echt

plat was maar toch weer om de hoek komt scheuren

bloedirritant

en het went niet al die mensen

die haar telkens beterschap wensen

maar helaas het lichaam is geen deur

die je kunt sluiten het is eerder een kattenluik

een komen en gaan en vooral weer komen

en vanilleroomvlaai blijft favoriet

de hoop op satijn en de afkeer voor motorjasjes blijft

er verandert eigenlijk niets

sommige deskundigen zeggen dat ze er eens op uit moet gaan

gewoon een avondje gek doen

anderen vinden het maar overdreven

emma van hooff is de bleekste mens die je ooit zult zien

alsof iemand de helderheid van het scherm voluit heeft gezet

midden in de nacht en je schrikt ervan op

zoals zij blijft schrikken van het gezoem bij haar oren

de jeuk in haar vlees het brommen van de vliegen

die ze voorgoed dood zou willen meppen

 

 

 

 

 

overweeg de spieren in deze handen

de grip die ze je geven

hoe ze vlak over andermans schouder hebben gestreken

zacht als een linnen hemdje in de zomer

als de sproeiers op het gazon in de zomer

het geluid ratatatata een hoge waterdruk krachtig

zoals de handdruk die je geeft en direct weer loslaat

overweeg de spieren in deze handen

de anatomisch gezien dunne rode lijnen

als de snelwegen op een landkaart van frankrijk

waardoor je handen aan het stuur

een van de mooiste dagen tegemoet reden

overweeg de spieren in deze handen hoe ze zich samenspannen

zoals een groep mannen dat doet tot een vuist

hoor het kloppen op de deur overweeg de spieren in deze handen

leg ze plat over de oren sla ze om de knieën duw je opengevallen

mond weer dicht en adem onhoorbaar maar

voel de spieren in je handen

het idee

dat ze houvast zouden kunnen geven

 

 

Over de auteur:

Emma van Hooff (1997) studeert poëzie en toneel aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Vorig jaar stond ze in de finale van Write Now!. Ze publiceerde gedichten in o.a. Het Liegend Konijn en Kluger Hans.