Anita van der Molen

Alle resultaten voor Anita van der Molen

Twee gedichten

juni 15, 2017

Alvydas Šlepikas

Zinspeling op een gedicht

 

Die vrouw belandt geheel bij toeval in zijn blikveld in het park Natgeregend in de ochtendvroegte, onder enorme, oude en hopeloos eeuwige bomen Ze draait zich om en wordt de waarnemer gewaar, haar oogopslag als van een angstig dier Verbaast ze zich of vergeet ze haar stappen te tellen en raakt in de war Zo vreemd en zo dwaas in de war, zelfs de duiven zijn ondersteboven en schudden hun kleine, Onnozele kopjes vol van de zee van het vorige jaar

Als alles blijft zitten in de kamers van mijn fototoestel en dan plots naar buiten springt Terwijl ik van niets weet en niets hoop en op geen enkel reddingsplan voor mezelf kan vertrouwen Wanneer de hemel met vochtige vingers het parapludak beklopt Wanneer ik bang word van haar ogen, wanneer ik hunker naar haar tred De vrouw van wie enkel het silhouet nog bestaat, … lees meer →

Mijn Amerikaanse biografie

september 1, 2014

Giedra Radvilavičiūtė

Toen ik in 1960 in een provinciestadje werd geboren, hadden Sovjetsoldaten net het vliegtuig van de Amerikaanse spion Powers, dat de intieme delen van ons grote land bestudeerde, neergehaald. In de Pravda had iemand het Vrijheidsbeeld getekend, omringd door zwarte haviken met de officierspetten van het Pentagon. In hun klauwen hielden ze bommen. Mama dacht net als de andere vrouwen van het stadje dat deze gebeurtenis het begin van de oorlog met Amerika zou zijn. De maand mei kwam eraan, de meest geschikte periode om maïs te zaaien, maar alle mensen bespraken de verklaring van Chroesjtsjov gericht aan De Gaulle, Macmillan en Eisenhower. In afwachting van de meest vreselijke dingen verbleekten alle ongemakken van het leven. Niemand besteedde aandacht aan de rommel in de door mijn ouders gehuurde kamer van het houten huis; het bleef zelfs onopgemerkt dat ik luizen uit de kraamkliniek had meegebracht. Hoewel het de Sovjetleiders duidelijk … lees meer →

Wesens

mei 10, 2013

Sara Poisson

Mij noemt hij ‘wesen’. ‘Wesentje, wanneer sie ik je weer?’, vraagt hij als ik me ’s avonds klaarmaak om de deur uit te gaan. Ik heb hem nooit zomaar durven vragen waar hij de letter ‘z’ had gelaten, of hij hem überhaupt wel bezat. Mijn schroom, een gevoel dat ons allen regelmatig overvalt, kwam me van pas. Ik begreep meer dan ik aanvankelijk had kunnen vermoeden. Aan de andere kant heb ik me er tot op heden evenmin toe kunnen zetten om hem naar veel belangrijkere zaken te vragen dan die ‘z’. Ik kon maar niet besluiten om bij hem te informeren waarom hij mij überhaupt zo noemde. Er is immers ook niemand die mij ooit ‘wezen’ heeft genoemd. Het begon me pas later te dagen. Misschien omdat ik geen wezen ben. Wezens zijn gewoonlijk geneigd om ogenblikkelijk over van alles een besluit te nemen en zich er vervolgens het … lees meer →