Ik heb in de twintig jaar dat ik in Chicago woon vaak aan haar gedacht, zoals we allemaal doen met vrienden die een tijdje allesbepalend zijn in ons leven maar er dan, om wat voor reden dan ook, compleet uit verdwijnen. Maar in al die jaren was het nooit bij me opgekomen dat ze ouder zou zijn geworden. In mijn hoofd was ze in perfecte conditie bewaard gebleven, voor eeuwig zestien en bruisend van leven ondanks alle narigheid die haar was overkomen, ondanks alles toch nog in staat om te dromen, ondanks alles vol vertrouwen dat ze betere tijden zou kennen. Ik was altijd het gezicht voor me blijven zien dat ik ooit tussen mijn handen hield, kuste en uit mijn hoofd had kunnen natekenen als ik ook maar een greintje talent voor tekenen had gehad. De Lila die als een vliegtuig rondjes door mijn kamer danste, bijna stikkend van de lach, terwijl de Stones met enorm gekraak uit de boxen van mijn aftandse draaitafel schalden, de Lila die languit naast me op de vloer kwam liggen om een stripboek of een van mijn stokoude, geërfde science-fictionboekjes te lezen en om soms, met haar ogen dicht om me niet aan te hoeven kijken, haar diepste geheimen bij me uit te storten. […]

Ik heb duizend herinneringen aan haar, sommige hartverscheurend mooi, andere alleen maar hartverscheurend. Maar eentje is sterker dan alle andere: een vroege juni-avond vlak nadat we allebei zeventien waren geworden. […] Ook als we verder alles kwijt zijn, hebben we altijd onze herinneringen nog. Ieder detail van die avond staat op mijn netvlies gebrand, zoals ze daar naast me zat in het zachte zand, met onze broodjes en hoe we om beurten slokjes thee namen uit de dop van de thermoskan. […]

Toen de broodjes op waren zoenden we voor het eerst, als je de bedongen kus niet meetelt die ik haar moest geven toen we tien waren, wat toen best een eerlijke ruil leek voor een paar van haar gespikkelde knikkers. Dit was anders.