Ángela Nzambi en ik hebben elkaar nooit ontmoet, behalve als je ontmoetingen op virtueel briefpapier meetelt. Sterker nog: tot voor kort wist ik niet eens dat er in Afrika ook Spaans werd gesproken – ik zal het maar eerlijk bekennen. Misschien heb ik een excuus: tijdens mijn studie en daarna heb ik me vooral verdiept in Latijns-Amerikaanse literatuur. Maar ergens ten zuiden van de Sahara bleek nog een land te liggen waarop de Spanjaarden hun stempel hadden gedrukt. 

Equatoriaal Guinea heeft drie officiële talen: Spaans, wat er het meest gesproken wordt, Frans en Portugees. Dat heeft alles te maken met de koloniale geschiedenis. De Portugezen waren de eersten die er voet aan wal zetten, in 1472. Zij zouden blijven tot 1777, daarna grepen de Spanjaarden de macht. Na de onafhankelijkheid van Equatoriaal Guinea in 1968 volgde er een aantal autoritaire, al dan niet gewelddadige heersers. De huidige president, Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, voert die titel al sinds 1979. Veel inwoners ontvluchtten hun land, vooral in de jaren zeventig, vanwege de gewelddadige dictatuur in die tijd.