thema:

Drie Liederen

Vertaling:

Op 17 september 2019 overleed Mique Eggermont,
kunsthistoricus, curator en bestuurslid van Terras.
We maakten voor haar een editie in een unieke oplage van
één exemplaar, Beelden voor Mique. Daaruit dit gedicht van
H.C. Artmann dat Anna Eble uitkoos, ‘drei lieder’.

1.
de engelen echter
zijn verschrikkelijker
tussen glas
en verrotte
bladeren …

(steen.)

(de komst van
muziek uit de verte.)

de eenhoorns
duiken op
in de ruimte tussen
twee aanroepingen.

(de steen
blijft leeg.)

de eenhoorns
duiken op
en de glazen
engelen van het bos.

(de steen
blijft leeg.)

kijk toe:
de tuin
die als een droom
ommuurd is –

de beek
die door een kleine
kloof stroomt –
en de prachtige
eiken …

(schedelpunt.)

zo verloopt de
bloedende cirkelgang
van de zon …

kijk toch toe:

(de steen
blijft verschrikkelijk
leeg …)

2.
ongenood
komt de gast
naar binnen ……

(kom maar binnen
in mijn domein.)

voorheen …

(de schaduwen
hielden erg van je.)

: ontwijk zachtjes
het gras –
en de slaap
als een slang:

(langer nog
mag dat vóór
me blijven.)

ongenood
komt de gast
de omgevende
schaduwen in …..

ontwijkt het gras ..

(groen ..)

zonder pijn
daalt hij
de treden af.
nog dieper –
en de rivier
ruist al
dichtbij …

(zonder pijn
en zonder
vreugde …)

3.
ik bezweer jullie
trekvogels –
ik bezweer jullie
in de grote
traan van de ochtend –

(een koele roos
groeit de eenzaamheid
van de tuinen in …)

mijn twee handen
zijn van me afgesneden:
bloemen geplant
in de droomaarde
van twee slapen.

(ik bezweer jullie ..)

de treurlegende
van de maan
die onderging
en de boog
van de ochtendlijke
zwanen …..

(kijk:
de zwaan
op de vijver
en de diepte
van de regenrijke
oorsprong …)

ach –
te vroeg …

Over de auteur:

H.C. Artmann (Wenen, 1921–2000) zei over zichzelf ‘Ich bin Abenteurer, nicht Dichter’. In creatieve dialoog met oude literaire vormen, genres en motieven gaf hij gestalte aan een hedendaags levensgevoel. Hij publiceerde naast proza, toneel en vertalingen vooral poëzie, volgens Franz Josef Czernin ‘indirecte poëzie van geleend licht, een poëzie na haar ondergang’. Zijn werk werd verzameld in Grammatik der Rosen. Prosa (1979) en Sämtliche Gedichte (2003). Artmann ontving in 1997 de Georg-Büchner-Preis.

Over de vertaler:

Erik de Smedt (1953) is criticus en literair vertaler, recentelijk: Marion Poschmann, Landschap van wilde geruchten. Gedichten (2015), Konrad Bayer, de peer en ander proza (2017), Ernst Jandl, poëzieklysma. (2017), Jean Paul, Gedachtegewemel (2018).