Blog | , december 9, 2016

Waar is Oscar (5)

Ik heb Oscar nooit gezien of zelfs maar gesproken. Toch was zijn, naar het schijnt ongewone, verschijning het kloppend hart van onze redactieburelen. Niet hij, maar ik was het fantoom, als redacteur-op-afstand.

Terugkijkend heb ik het gevoel dat ik me soms misschien wat al te veel op hem verlaten heb. Niet dat hij dat vertrouwen niet waard was, integendeel, Oscar had zijns gelijke niet om kleine oneffenheden met enkele woorden uit de weg te ruimen, kopijstromen in goede banen te leiden en zo nodig tot diep in de nacht oude Rasters te scannen, er daarbij grote zorg voor dragend dat hij die geen haartje krenkte. Want hij hield van papier, Oscar, zo vertrouwde hij me eens toe. Papier als tweede huid, als tweede huis ook, als toevluchtsoord en subtiel schild tussen hemzelf en de buitenwereld. Daarbij vergeleken was het computerscherm waar hij zo vele uren voor doorbracht een Berlijnse muur, en dan nog eentje waarop hij niet eens in zwierige graffitiletters zijn naam kon schrijven.

Had ik misschien minder digitale beschikbaarheid van hem moeten eisen, voelde hij zich opgesloten, werden zijn secretariaatstaken geleidelijk een dwangbuis? Hij was er de persoon niet naar om te klagen, in opstand te komen, op te eisen wat hem toekwam of zelfs meer, zoals de Millennials naar men zegt zo gemakkelijk doen. Daarbij heeft onze relatie-op-afstand natuurlijk ook een zekere afstandelijkheid in de hand gewerkt, je kunt nog zoveel liefs, hartelijks en goeds naar iemand mailen, een vertrouwensband kweek je daar niet mee. Uiteindelijk bestonden wij alleen virtueel voor elkaar.

Oscar, als je terugkomt zal ik je brieven schrijven. Echte, met vulpen, op flinterdun luchtpostpapier.

 

_____________________

Eerdere bijdragen over Oscar Liefland vindt u hier.

Over de auteur:

Kim Andringa (1977) studeerde Frans en vergelijkende literatuurwetenschap. Ze is literair vertaler uit en naar het Frans, redactielid van Terras en universitair docent vertalen aan de universiteit van Luik.