thema:

Over dromen en dichtregels

Vertaling:

dichtregel, en hij droomde ook nooit meer over het meisje dat gedroomd had dat hij over de dichtregel droomde5. Het meisje droomde nooit meer

dromen per jaar uitkomt (exact 2,19 x 1012, volgens mijn rekenmachine). Daardoor ben ik van mening dat de mogelijkheid dat een man op aarde gedroomd heeft over dichtregels die hij nog nooit gelezen heeft enorm is; dat de mogelijkheid dat hij ze ook nog in het Frans gedroomd heeft de kans lichtjes kleiner maakt (het was waarschijnlijker geweest als hij ze in het Chinees zou hebben gedroomd, als het klopt wat de juffrouw zei); dat de kans dat de gedroomde dichtregel ‘Je cherche en même temps l’éternel et l’éphémère’ was veel kleiner is; en dat de kans dat die man ook nog blond is en blauwe ogen heeft, zoals ik dat gedroomd heb, heel veel kleiner is. Maar alles is mogelijk: twee biljoen dromen zijn heel veel dromen, vooral als we in ogenschouw nemen dat we ons het overgrote deel ervan nooit herinneren.’
5  Toch zou Honorio Cruz jaren later, tijdens zijn verblijf in Parijs tijdens zijn huwelijksreis, zich de gedroomde dichtregel en het gedroomde meisje opnieuw herinneren. Terwijl hij aan de oever van de Seine wat beschimmelde boeken bekeek, stuitte hij op een van de pagina’s van een vreemd boekje met proza (waarvan de auteursnaam grondig doorgestreept was door een van de vroegere, gewetenloze eigenaars), getiteld Les Revenentes (mét spelfout, maar die ontging Honorio Cruz uiteraard), de gedroomde woorden (‘Je cherche en même temps l’éternel et l’éphémère’), zodat het tot hem doordrong dat het geen dichtregel was maar een prozasnipper (tenzij de auteur van die woorden de zin weer uit een dichtbundel had gehaald). In een irrationele opwelling kocht hij het boekje (niet alleen een irrationele opwelling door de schandalige prijs die de boekhandelaar ervoor vroeg, maar ook door het feit dat de universitaire professor de Franse taal bijna niet beheerste), en diezelfde middag begon hij erin te lezen, met evenveel zin als de moeite die het hem kostte, op een van de bankjes van het Jardin de Luxembourg – ondanks de vergeefse verwijten van zijn vrouw, die een heel andere voorstelling had van hoe je van een huwelijksreis in de lichtstad zou moeten genieten. In beslag genomen door die hiëroglifische lectuur, terwijl zijn echtgenote slechtgehumeurd en onbeteugeld door de drukke straten van Saint-Germain-des-Prés dwaalde, had Honorio Cruz bijna niet in de gaten – tot ze praktisch op hem zat – dat er een jong meisje naast hem was gaan zitten en nieuwsgierig het boek bekeek waarin hij las. Hun blikken kruisten elkaar (Honorio huiverde bij de grijze schoonheid van die ogen) en zij glimlachte op die onmogelijke manier waarop alleen adolescenten in romans kunnen glimlachen: schaamteloos. ‘Vous ici?’ meende Honorio te begrijpen, hoewel het waarschijnlijker is dat het jonge meisje eigenlijk ‘Vous

Over de auteur:

Pablo Martín Sánchez (Reus, 1977) is een Spaanse schrijver. Hij studeerde Drama, Literatuur, Vergelijkende literatuur en Franse taal en letterkunde. Hij vertaalde werk van onder meer Alfred Jarry, Marcel Schwob, Raymond Queneau, Bernard-Marie Koltés en Wajdi Mouawad.

Over de vertaler:

Luc de Rooy is schrijver, vertaler en uitgever van Uitgeverij Karaat. Hij vertaald uit het Spaans en uit het Engels.