thema:

Gedichten

Vertaling:

 

De zomer is voorbij, Jack Spicer!

En Parijs, Frankrijk,
is nog altijd Parijs, Frankrijk,
hoewel we daar nooit samen zijn geweest
maar hadden gekund
als het leven een beetje langer was
en niemand ooit messen uitgevonden had.
Ik steek weer de brug over
en de stad achter mij wordt gered
of wordt verwoest
met een blad aan het eind van een tak
dat ahornstroopbruin wordt.
Het eerste. De zomer is voorbij,
Jack Spicer, en ik
heb mijn kraag opgeslagen tegen de wind
en ziektekostenverzekering, de wolken
en Blauwe Gaaien, tegen de gangbangers
en ontoereikende fondsen. Het wordt kouder.
We schakelen over van witbier op stout, worden
weer onze vaders, onze afgeleefde
ooms, kneuzen onze knokkels
tegen de kroegmuren
en jonge moeders, we dagen op
bij het werk, we zegenen
de belofte van ijs en sneeuw en voetbal in aantocht
net als de Israëlieten deden met het zand,
het goud, en de insecten.
Het regent, Jack Spicer, en ik mis
Matthew Lippman. Hij loopt
door een steeg in Boston,
zijn mooie handen en schouders, zijn vrouw en dochter
thuis. Zijn hart beukend
op zijn lichaam als een zwaargewicht, neus gebroken,
ribben gebroken-
Ik ben niet klaar!
Kus me, neem je benen en maak een gordel
van sterren om me heen,
wees mijn winterjas, mijn nuchterheid en bodega.
De oceanen worden blauw
en de oesters worden klaar. Spoedig
kunnen we de tafel bedekken met kranten, met de gezichten
van senatoren en kruiswoordpuzzels,
de oesters,
uitgespreid over de sportpagina,
we kunnen de harde schelpen openen
en de koude
zachte lijven in onze monden laten glijden. We kunnen
witte wijn drinken en een soort Stille Oceaan maken
van de lunch. Ik wil ergens liggen
in de kamer met jouw jeans
over een stoel gekieperd. Ik wil ijs eten
en mijn broer terug krijgen.
De zomer is voorbij, Jack,
en alle serveersters
trekken hun zwarte panty’s aan als een begrafenis
van knieën, de barmannen
poetsen het koper, de obers trekken
hun cocaïnelijnen
als lange strengen zijde, puur wit en perfect.
Ik ben de brug overgestoken
naar een Parijs dat niet bestaat. Eigenlijk
ben ik in Portland,
de zomer is voorbij en de laatste brouwerijen
worden de hemel in getrokken, worden
appartementen, krijgen daktuinen voor chirurgen en al hun mooie
bruiden.

Over de auteur:

Matthew Dickman (1975) Amerikaans dichter. Naast een aantal chapbooks waaronder recent Wish you were bracht hij tot dusver twee bundels uit: All-American Poem en de bundel waaruit de hier afgedrukte vertalingen stammen Mayakovsky’s Revolver. Samen met zijn broer Michael publiceerde hij ook de bundel %0 American Poems Dickman werd met diverse prijzen onderscheiden.

Over de vertaler:

Mischa Andriessen (1970), schrijver, vertaler, recensent. Publiceert over jazz en beeldende kunst en vertaalde onder meer Graham Swift. Publicaties: Uitzien met D (poëzie, 2008), Huisverraad (poëzie, 2012) en Dwalmgasten (poëzie, 2016). Hij publiceerde proza in De Revisor.