DE STRANDEN VAN CHILI V
Chili vond niet één rechtvaardige op zijn
stranden niemand gestenigd kon
deze wonden van zijn handen wassen
Want niemand gestenigd vond ook maar één rechtvaardige
op die stranden maar wel de open zwerende wonden van
het vaderland alsof die zelf met hun schaduwen hun ogen sloten
i. Met zijn handen om de spanten geklemd zag hij hoe hij
zichzelf kuste
ii. Niemand hoorde ooit een vuriger smeekbede dan de
bede van zijn tegen zijn armen geperste lippen
iii. Niemand zag ooit diepere afgronden dan de afdrukken
van zijn eigen tanden in zijn armen alsof hij
verkrampt in zijn wanhoop zichzelf wilde verslinden
Want gestenigd Chili vond niet één rechtvaardige op zijn stranden
maar alleen hun eigen schaduwen die zweefden in de lucht als
doden alsof niemand op deze aarde hen tot leven kon wekken
voor hun ogen
iv. Maar zijn wonden konden de rechtvaardige zijn van de
stranden van Chili
v. Wij zouden dan het strand zijn dat vanuit die wonden
een rechtvaardige naar hen ophief
vi. Alleen daar waren alle inwoners van Chili één geworden
waren zij zelf de rechtvaardige die werd geslagen terwijl
ze opgezwollen op het strand wachtten op zichzelf
Waar gestenigd Chili zag hoe het zichzelf op zijn stranden
binnenhaalde als een rechtvaardige opdat wij daar de stenen
zouden zijn die we ziek liggend in de lucht gooiden terwijl we
de open wonden van mijn vaderland van onze handen schrobden
