Het land dat Daniel Falb in deze vier gedichten verkent en afgraaft is voorwerelds, uit te storten over iemands dode lichaam of uit te smeren op het gezicht van een vrouw. Aarde kan ons bedekken, aarde heeft ons bedekt. Het gletsjer-gedicht, deel van een kleine cyclus, was aanvankelijk geïnspireerd door de Cremaster-videofilms van Matthew Barney, maar Falb – schreef hij me – knapte er gaandeweg steeds meer op af: ‘Deze tekst is er maar losjes mee verbonden, namelijk: via het idee van een historische tussenkomst door (de-)glacialisatie.’ Hij schreef me ook dat de Dawson uit het gedicht niet heeft bestaan. Het prehistorische meer Bonneville stamt uit de ijstijd, en Lone Peak is een bergtop daar in de buurt, vlakbij het tegenwoordige Salt Lake City.