Uncategorized

Zand

februari 6, 2013

Arjan Brentjes

Een prettig geluid tilt je langzaam uit de laatste slaapfase. Je computer heeft de combinatie van frequenties zorgvuldig afgesteld op jouw hypnogram. Je staat zoals elke ochtend om vijf uur op. Voor de werkdag officieel begint kun je alvast ongestoord wat klussen afhandelen. Bovendien moet je zorgen nooit meer dan zeven uur per nacht te slapen. Veel slapen verhoogt de kans op Parkinson en op overgewicht. Je begint de dag met een verse fruitsalade. Vandaag bestaat die uit een appel, een perzik en een handvol frambozen, allemaal rijk aan vitamine C. Appels bevatten daarnaast ook veel vezels, in perziken zit vitamine B3, B5, E en bètacaroteen en in frambozen vitamine B1 en B2 en antioxidanten. Eerst goed het zand van de vruchten wassen, ze in stukjes snijden en het geheel afmaken met zeven walnoten. Walnoten verlagen de kans op hart- en vaatziekten. Nooit direct onder de douche stappen na het … lees meer →

De laatste ontmaskering

februari 3, 2013

David Sneek

Het is een elegante aarzeling. In de catacomben onder de Opéra Garnier in Parijs besluipt zangeres Christine van achter de man die haar mee naar beneden sleurde, om hem zijn masker af te rukken. Voor ze overgaat tot wat waarschijnlijk de beroemdste ontmaskering is uit de filmgeschiedenis, wordt ze even door angst of ontzag gegrepen. Een opname die door het gebruik van slow motion eindeloos lijkt te duren. Dan wint de nieuwsgierigheid het weer en strekt ze haar armen opnieuw naar het masker uit.     In dat mooie moment van twijfel uit de zwijgende verfilming van The Phantom of the Opera die Rupert Julian in 1925 maakte, kan ook iets van de ambivalentie worden teruggevonden die de cinema vrijwel van het begin af aan ten opzichte van het masker heeft gehad. Om te beginnen roept het masker een verlangen op dat onweerstaanbaar is voor toeschouwers die altijd op nieuwe … lees meer →

Verf

januari 11, 2013

Frigyes Karinthy

Ze kleurde haar lippen nog even bij, trok met een zwart potlood een lijn langs haar ogen, streek de lokken van haar voorhoofd en maakte een kokette draai voor me – een schuimend gekolk van ruches, fladderende linten, opflitsende diamanten en zinderende geuren. ‘Ben ik mooi?’ vroeg de lipvormige verfstreep, waarvan de twee delen slechts zo ver uiteen gingen als de uiteinden van de lijnen het toestonden, terwijl de puntig gemodelleerde wimpers omhoogklapten. Ik glimlachte vol verbazing. ‘Ja, je bent mooi,’ zei ik toen, want ik besefte opeens dat ze me dat al eens eerder had gevraagd, met datzelfde gezicht, met dezelfde draai, en het leek alsof we ons toen in dezelfde omstandigheden hadden bevonden, en in mijn herinnering was ze toen mooi en begeerlijk. Het was wel vreemd dat ik me alles kon herinneren: de beweging waarmee ze de lippenstift naar haar mond bracht en de manier waarop ze … lees meer →

Met en tegen ‘het masker van woorden’. De antikoloniale poëtica van Aimé Césaire

december 24, 2012

Piet Devos

In de loop van de twintigste eeuw hebben talloze schrijvers gepoogd literatuur met politiek te vermengen, maar weinigen hebben deze gevaarlijke cocktail zo succesvol weten te bereiden als de Martinikaan Aimé Césaire (1913-2008). Gedurende bijna 75 jaar was hij een van de belangrijkste woordvoerders van het antikolonialisme, zowel in de Franstalige wereld als daarbuiten. Terwijl hij in zijn poëzie naar een passende stem zocht voor de inheemse identiteit van Martinique, hielp hij met zijn politieke pamfletten en activisme het dekolonisatieproces feitelijk vormgeven op het Caribische eiland. Césaire was opgegroeid op Martinique, toen het nog een volwaardige kolonie van Frankrijk was en de autochtone bevolking nauwelijks perspectief op zelfontplooiiing werd geboden. Vanwege zijn uitzonderlijke begaafdheid genoot Césaire echter begin jaren ‘30 het voorrecht om aan de prestigieuze École Normale Supérieure in Parijs te gaan studeren. In de Franse hoofdstad vervulde hij algauw een voortrekkersrol binnen de elite van zwarte studenten, die … lees meer →

Exeunt, het doek valt nooit

december 10, 2012

Christiaan Ronda

Tiptoe through our shiny city with our diamond slippers on do our gay ballet on ice bluebirds on our shoulders we’re half-awake in a fake empire   The National, Fake Empire     Al naar de gebeurtenissen, die we hier spelen; het huis gaat met ons mee, nu hier, dan daar.   Luigi Pirandello, Hendrik IV       Het keizerrijk bestond voornamelijk nog in gedachten. Een eeuwenoud paleis lag in een park waar de tijd leek stil te staan, maar aan de randen, voorbij de coniferen, breidde de eenentwintigste eeuw zich uit als zelfkopiërende software, een stadscentrum gedomineerd door glazen kolossen. Niet ver van de gietijzeren poorten die naar de keizerlijke residentie voerden, spreidde de laagbouw van het parlement zich uit langs de rivier. Vanuit haar kantoor keek de eerste vrouwelijke president van de republiek uit op de vorstelijke tweekleur met de vleermuis in het midden – banier van … lees meer →

Finse meisjes

oktober 31, 2012

Kira Wuck

Het liefste zou je me van het balkon afgooien als een kapotte vlieger maar in plaats daarvan gooi je met een muntstuk   je gezicht als een opgerolde handdoek ik ga in de holte van je knieën liggen en bijt loom in je t-shirt dat naar boswachter ruikt proef zand in mijn mondhoeken   verlangen doet pijn in je buik, vroeger was er een hond zijn geur zit nog in het behang   ik zocht alleen iemand om me aan vast te houden maar jij trok mijn schapenvacht uit hing die te drogen op het balkon   kwam ik te dicht in je buurt was jij het die als eerste zijn evenwicht verloor   wie liet de hond als laatste uit wie laat er als eerste los           Voor Boris Ryzhy   Iedereen neemt gulzig een slok uit zijn mouw want wie als eerste omvalt, slaapt … lees meer →

Aftandse Ruimte

oktober 1, 2012

Miek Zwamborn

Op 19 september organiseerde Terras samen met de SLAA Aftandse ruimte, een avond over de troost van het verval. Temidden van een verzameling afkomstig uit het Laboratorium voor hedendaagse archeologie van kunstenaar Toine Klaassen werd de salon van De Balie in Amsterdam gevuld met zeven korte lezingen.   Speciaal voor de avond sneed Klaassen uit afgedankte bankstellen een lederen catwalk voor de sprekers, timmerde een ruïneus spreekgestoelte en verraste de toehoorders met een chocoladehart op een stokje. Tijdens de inloop hield hij vermomd als ‘city buffalo hunter’ de wacht bij de deur.  

Margijn Bosch vertolkte een fragment uit Georges Perecs roman Een man die slaapt waarin het leven verschrompelt tot een ijle droom van stilstand en verveling.    

Hafid Bouazza imponeerde met een relaas over een vertrokken geliefde opgetekend door Al-Mu’tazz, één van de Abbasidische kaliefen uit de … lees meer →

Het rampzalige diner

september 29, 2012

Miek Zwamborn

Op 22 september organiseerde Terras een ruïneus diner in de paradijselijke oranjerie van buitenplaats Berbice te Voorschoten. Elke gang werd voorafgegaan door een lezing. Chefkok Luuk Langendijk en scenograaf Tjallien Walma van der Molen schotelden zeven onvergetelijke gerechten voor.

Op het menu:

-Geruïneerde oesters en bruschetta -Uitgeholde mergpijpjes gevuld met gehakt van peterselie en kappertjes -Oorlog van rode bieten en zwarte azijn met crème crue -Risotto met trompettes de la mort en judasoren -Stokvis met aardappel en romescosaus met verschroeide prei -Kalfswangstoof met knolselderij en gedroogd fruit -Artisjokken met pompoen en pastinaak -Kaas met dahliabloed -Meringue détruite met hangop, vlierbessenportsaus en koude kabinetpudding -Koffie en thee met de brokstukken

  de taxi voor het bestek en serviesgoed naar de oranjerie   de veldkeuken   de kalfswangstoof   de honderdjarige dekschalen   de salade   De verhuizing van de … lees meer →

Voorjaar

september 29, 2012

Willem Claassen

Het had heel wat voeten in aarde om Stef mee te krijgen. Natuurlijk wilde hij me niet helpen, dat wil hij nooit. Ik stond met mijn overall aan in het halletje, bij de deuropening, mijn laarzen had ik bij de achterdeur uitgetrokken. Ik keek hem op de rug. Hij zat achter de computer. Er waren explosies te horen en het ratelen van geweren. Hij deed alsof hij me niet had gehoord. Ik liep verder naar binnen en ging naast hem staan. Hij had zijn haar voor zijn ogen, dat schijnt in de mode te zijn. Ik vroeg het nog eens, dwingender nu. ‘Ik heb vakantie,’ zei hij. Dan hebben ze vakantie en dan gaan ze voor de tv of achter de computer zitten. Ik kan daar heel slecht tegen. Roel had de avond ervoor mee gemolken, Anne had ’s morgens de kalfjes melk gegeven. Nu was Stef aan de beurt. … lees meer →

De val II

september 29, 2012

Miek Zwamborn

In navolging van de publicatie ‘Omhoog’ gaven Melle Hammer en Miek Zwamborn een workshop over vallen aan de eerstejaars studenten Creative Writing van ArtEZ. Een week later werden de geschreven teksten opgevoerd in het Theater aan de Rijn in Arnhem.

zie De val I

Kies een kant. Scheur je basis langzaam in tweeën. Niet kijken, maar voelen. Er valt toch niets te zien.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      Lyanne van den Berg

 

 

Spoedig, neem ik me voor, dan breek ik door de hoge blauwe koepel. Om los te drijven van al dat rond mij is nu ik nog val, dat is de wens van deze grondslaaf. Op dus, waar ik naar de schepsels wuiven kan, die zich ook hebben verzet, tegen de korst waar men moeilijk vanaf kan blijven. Hallo dat losse volk hier, halloo, die … lees meer →

Uw kavel

september 26, 2012

Richtje Reinsma

Het einde van de wereld

september 26, 2012

Alec van der Horst

Het einde van de wereld   Ik nam de bus naar het einde van de wereld. Negen haltes verder. De buschauffeur vroeg: weet je het zeker? Zover was hij nog nooit geweest. De meeste mensen stappen een halte eerder uit. Ik haalde mijn schouders op. De wolken scheurden open toen we de heuvel afreden. Langgerekte regendruppels vielen als slagmessen uit de lucht. De hemel kleurde groen. Weet je het zeker? vroeg de chauffeur nogmaals. Als je wilt kun je hier uitstappen, hierna kunnen we niet meer terug. Ik keek achterom. Bomen vlogen door de lucht, de heuvel en de hemel waren weg, alles was zwart. Doorrijden, zei ik.           Nacht   En nog denken de mensen dat ze ergens wonen, onder daken, in verwarmde huizen, in verlichte steden. In werkelijkheid zwerven ze al tijden lang over een eindeloze steppe, uitgehongerd en rusteloos, in een eeuwige koude … lees meer →

Times Square Water Music

september 26, 2012

Amy Clampitt

Via een lek in het metselwerk naast een trap in de ondergrondse van Times Square, midweegs tussen de IR en de BM T, hadden weken van sluipende lekkage die ochtend een centimeter van stilstaand water binnengesmokkeld.   Om de kudde – waarin we de neiging hebben te veranderen, als we losgelaten worden op het in verdiepingen gerangschikte terrein van de Times Square metro – weg te houden, had iemand geprobeerd met een halfslachtige barricade of kluister van touw de trap af te sluiten –   alsof wie ook sijpeling zou kunnen opbinden in een verpakking – waaronderdoor het water, druipende ontsnappeling, heimelijk vorderde met de bedoeling, hoewel onopzettelijk, om mettertijd op een lagere verdieping over te gaan tot het maken van een meer.   Al om de plas, die tot dusver verzameld was, heen, en op weg naar de derde infra- infernale holte van de ondergrondse, waar de N, RR, … lees meer →

koude mijn

augustus 24, 2012

Marwin Vos

die belangrijke laag, de bodem de resten ervan

tussen pijpleidingen, zeebedtelescopen, rakettrapafval buiten, dichtbij

tussen de mantel en de kern trillingen, niet de goede term

traag er rustig doorheen

mijn bedding, koude mijn tussen bleke vissen, vreemde hengelaars, nieuwe

levensvormen, rijk leven rondom olieplatforms een buitenkansje voor de wetenschap

op tijd terug, tussen de plaats van de zeepiraat en primitieve raffinage

kustdialecten die de hoofdtaal schragen

en later in de frisse emissiemarkten

een grondige voorraad kosmische energie

we zijn goed in verplaatsing en substitutie er is beweging tussen de mantel en de korst en de kern

in plaats van giftige vis een zeereservaat in plaats van broeikasgat, ruimtetunnels

trillingen en stenen en dan weer trillingen

verzwolgen te worden, antwoorden tussen optische mist

en mystieke media vinden we het verdwenen meer

tijdig in de gletsjer terug kwikslib en tinerts verzekeren ons van een

goudmijn, een dreiging

eigen lichaamsreserves die we later … lees meer →

Kro-

augustus 13, 2012

Richtje Reinsma

Kro | Richtje Reinsma en Marieke Houwers | Tijdschrift Terras

Kurt, Schwitters, Lysaker, Fagerhøyveien, 22 mei ’38

augustus 13, 2012

Patrick Beurard-Valdoye

Luister (luister naar de oorspronkelijke tekst voorgelezen door Patrick Beurard-Valdoye)

Zijn, gezicht, helixvorm, verdient de aandacht, oplevend bij af beginnen, als alleen de ingeslagen weg nog open ligt, krijg, vertrouwen – de weg van Helma – de duivelse spiraal weerstaan, de dodelijke kolk voor verweidende rendieren, als, het doel, duister is, is de weg helder, de laatste sneeuwrest die wegsmelt, val, afval, vijftig jaar, aanzet die afstoot, sneeuwklokjes daar en viooltjes, en de bittere geur van des dichters narcissen, mijn, Merzzuil, kathedraal, is een viooltje, dat het liefst in de schaduw bloeit, wat mij betreft ik blijf niet eeuwig in de schaduw, schroef, helix, halve schroef, poort naar het voorjaar, weer dat opkomt opdoemt optrekt, een plotse korte stortbui doet aan winter denken, angst, weer kou – het visum – in zekere zin, verwarmt de zon ons eindelijk, dat is geluk op het moment van een nieuw begin, daar, daarginds, … lees meer →

weg weg

augustus 2, 2012

Jozee Brouwer, Miek Zwamborn

Voorwoord

juni 9, 2012

Vicente Huidobro

Ik werd geboren op mijn drieëndertigste, op de dag van Christus’ dood; ik werd geboren op de equinox, onder de hortensia’s en de vliegmachines van de hitte. Ik had de diepe blik van het kuiken, de tunnel en de gevoelige automobiel. Ik slaakte acrobatische zuchten. Mijn vader was blind en zijn handen waren bewonderenswaardiger dan de nacht. Ik bemin de nacht, zwarte hoed van alle dagen. De nacht, de nacht van de dag, van de dag naar de volgende dag. Mijn moeder sprak als het morgenrood en de zeppelins die zullen neerstorten. Ze had haar in de kleuren van vlaggen en ogen vol verre schepen. Op een middag nam ik mijn parachute en zei: ‘Tussen een ster en twee zwaluwen.’ Hier heb ik de dood die nadert zoals de aarde de vallende ballon. Mijn moeder borduurde verlaten tranen op de eerste regenbogen. En nu valt mijn parachute van droom in … lees meer →

Sprong in de leegte

juni 9, 2012

Piet Devos

De dichter is een kleine God luidt de titel van een onlangs gepubliceerde bloemlezing van de 150 mooiste gedichten in het Spaans. Deze titel is ontleend aan de ‘Ars poëtica’ van de Chileense dichter Vicente Huidobro (1893-1948) en drukt heel kernachtig diens onwankelbare geloof in de kracht van poëzie uit. Het is een eerste huldeblijk aan een dichter die in ons taalgebied nooit enige bekendheid heeft verworven, maar desondanks mede de koers heeft bepaald van de Latijns-Amerikaanse poëzie in de voorbije eeuw. In het najaar verschijnt bij het Gentse Poëziecentrum nu ook de integrale vertaling van Huidobro’s hoofdwerk: Altazor. O el viaje en paracaídas (Hogevalk. Of de reis aan de parachute).

Vicente García-Huidobro Fernández, zoals hij voluit heette, werd als oudste zoon van aristocraten in 1893 in Santiago de Chile geboren. Deze hoge komaf bleek tegelijk een vloek en een zegen. Enerzijds brachten de literaire salons van zijn moeder, zelf … lees meer →

Binnen zinnen raken

juni 9, 2012

Mischa Andriessen

Een van de belangrijkste kwaliteiten van kunst en dus ook van poëzie is dat zij ons het dagelijkse anders kan presenteren en er ons zo een nieuwe blik op gunnen. Viktor Sjklovski zag dat zelfs als het doel van kunst: iemand een tweede keer naar hetzelfde laten kijken.   Precies die andersoortige blik op de werkelijkheid maakt sommige poëzie echter moeilijk verteerbaar. Er zijn dichters die tot anders kijken willen dwingen, niet verleiden. Ze plakken een brilglas af, houden een snoeppapiertje voor je ogen of leiden je af met woordgegoochel of bombast. Ze vervormen of verstoren de blik, veranderen hem niet.   De poëzie van de Hongaarse dichter en schrijver István Kemény (1961) is vol alledaagse beelden en heeft desondanks een heel eigen sfeer. Het is poëzie die een tekort uitdrukt, die cirkelt rond een kern van menselijk onvermogen. Het is ook poëzie die siddert van leven, in gelijke mate … lees meer →

Over Roman Sentsjin

juni 9, 2012

Arie van der Ent

Roman Valerjevitsj Sentsjin (1971) werd geboren in de autonome Sovjetrepubliek, in een ambtenarenfamilie. Hij studeerde in Leningrad, vervulde zijn dienstplicht in Karelië en werkte in Abakan en Minoesinksk (district Krasnojarsk, West-Siberië) als monteur, huismeester en sjouwerman. Hij debuteert in 1995 in plaatselijke periodieken. Van 1996-2001 studeert hij aan het Literatuurinstituut in Moskou en levert regelmatig bijdragen aan de tijdschriften Oktjabr, Droezjba narodov, Novy mir en Znamja. Hij publiceerde de verhalenbundels Afinskie notsji (2001), Vperjod i vverch na sevsjich batarejkach (2008), de novelle Minoes (2002), de romans Noeboek (2003) en De Jeltysjevs (2009). Met de laatste roman haalt hij verschillende belangrijke short lists.   Zijn verhalen zijn van een zwartgallige gezelligheid of gezellige zwartgalligheid: onthutsend knus. Zijn laatste roman is een even hilarische als ontluisterende duiding van de Jeltsinjaren.

lees meer →

Mijn eerste meisje

juni 9, 2012

Roman Sentsjin

Ze kwam op zeventien september in mijn leven, op school. In mijn zakagenda zette ik een dikke rode cirkel om die datum. Ik zag haar in de foyer, ze zat op een van de aan elkaar vastgemaakte stoelen. Toen ik als opgeschoten jongen luid hoestend langsliep, keek ze naar me op. En onwillekeurig bleef ik staan. Zo’n meisje had ik nog nooit gezien, ik geloofde niet dat zulke meisjes bestonden en tegelijkertijd was het net alsof ik in mijn dromen, ’s nachts en overdag, al heel vaak mijn ogen op haar uitgekeken had. En op slag waren alle eerdere liefdesherinneringen overschaduwd, leek het verleden heel, heel ver weg, alleen maar door haar vluchtige blik. Gezichten, gestalten, slanke, verleidelijke benen in dunne kousen, korte rokjes… Haar kortstondige, ontevreden oogopslag was genoeg om de wereld voor mij op z’n kop te zetten. Zij was nu het enige wat al mijn gedachten vulde, … lees meer →

Het onmogelijke Havanna van Antonio José Ponte

juni 8, 2012

Melani Reumers

Ruïnes, maar ook gebouwen die tegen alle logica in overeind blijven, geruïneerde levens, maar ook mensen die op wonderbaarlijke wijze weten te overleven en er het beste van maken: het werk van Antonio José Ponte staat mijlenver af van het beeld dat we doorgaans krijgen van een zonnig en met muziek en dans overgoten Cuba. Ponte, die tot 2006 op Cuba woonde, schildert in zijn verhalen het hedendaagse Cuba van binnenuit en geeft een stem aan de ontgoocheling van de generaties van na de revolutie. Hij werd in 1964 geboren in Matanzas, een havenstad ten oosten van Havanna waar volgens hem de tijd stil leek te staan. Tijdens zijn jeugd was Matanzas al een stad van vergane glorie en dat heeft hem duidelijk getekend. Op zijn vijftiende verhuisde hij naar Havanna, de stad die het duidelijkst aanwezig is in zijn verhalen. Het verval van de koloniale architectuur heeft hem geïnspireerd … lees meer →

Een kunst van het maken van ruïnes

juni 8, 2012

António José Ponte

Voor Reina María Rodríguez

‘Als je je huis groter wilt maken en er is geen binnenplaats om iets te bouwen en ook geen tuin of zelfs maar een balkon, als je meer ruimte nodig hebt en met je gezin in een achterhuis woont, dan kun je alleen nog maar je ogen ten hemel slaan om te ontdekken dat er met zo’n hoog plafond best nog een verdieping in zou passen, een zogenaamde barbacoa. Kortom, je ontdekt wat de ruimte je verticaal te bieden heeft, je ziet dat je er een ander huis in kunt bouwen. Als je al zo’n barbacoa hebt gemaakt en enigszins comfortabel met je gezin woont, voor zover dat mogelijk is, als dan je schoonmoeder en een nichtje van je vrouw uit de provincie overkomen met het plan om een tijd in je huis door te brengen die zo lang kan duren als het leven zelf, dan … lees meer →

In machteloos fel verzet

december 23, 2011

Daniël Rovers

Over van alle angst ontdaan van Hans Groenewegen (Wereldbibliotheek, 2011. 80 blz. €15,90)

 

Een vraag: waarvan dien je je te ontdoen om werkelijk te kunnen luisteren en lezen? Het antwoord: angst evengoed als verveling, drukte net zozeer als haast en euforie.

Je moet lezen opdat je meer dan woorden en zinnen gewaar wordt, namelijk een patroon van beelden en zinswendingen dat wijst op een manier van denken en voelen die eigen is, en die bemiddelt in de ervaring of de gebeurtenis van iemand, of misschien zelfs van iets.

Alsof er wat te kiezen valt. Waarschijnlijk niet, en moet je al enigszins ontdaan zijn, van de conventies in de eerste plaats, opdat zinnen tot je komen die niet geschreven werden met het oog op onmiddellijke herkenning. Zinnen die zich weigeren te voegen naar het bekende patroon – die blind mikken op het doelloze ervaren van wat zich te raden laat.

… lees meer →

Krukas

november 24, 2011

Miek Zwamborn

Krukas | Tijdschrift Terras

De passant

juli 8, 2011

Erik Lindner

De passant, zo wordt hij genoemd en al vindt hij het geen lelijk woord, het is dermate neutraal dat hij zich er moeilijk raad mee weet, hij zit in de kast en wacht op zijn beurt. Zijn beurt valt als de kast opengaat en hij eruit zal vallen. Ook de kast is neutraal, eiken, met twee panelen en in het slot een sleutel met een vierkant oog, de gemiddelde klerenkast die je in een hotelkamer aantreft en juist dat is voor de gelegenheid de bedoeling. De kast doet gewoonlijk dienst in het scheikundelokaal en is nu van planken ontdaan. Ook de achterwand is van de kast gehaald en de passant is er aan die kant veel te vroeg voor zijn beurt ingekropen. Hij zit ineengevouwen in de kast die straks open zal gaan, in zo’n houding tegen de deur geleund dat zijn bovenlijf achterover zal vallen. Het is niet de … lees meer →

Stro

juni 17, 2011

Monika Rinck

USA

juni 11, 2011

Anna de Vogel

Index # 01 Gereedschap

juni 6, 2011

De redactie

Micha Andriessen – Een redzame mens

H.H. ter Balkt – Gedichten

Dirk van Weelden – Het nut van de handmatige printer

Onno Kosters – Met de poten in de grond

Seamus Heaney – Gedichten

Mischa Andriessen – Inleiding op Miroslav Penkov

Miroslav Penkov – Makedonia

Maarten Elzinga – ‘Die ich rief, die Geister, / werd’ ich nun nicht los…’

Carte Blanche Maarten Elzinga – Gedichten van F.W. Buri, Les Murray, Philip Hodgins, J.W. Goethe en Victor Segalen

Bernke Klein Zandvoort – Over de snelheid van de montage

Mischa Andriessen – Elk leven is een bouwwerk

Mark Tupin – Gedichten

Mari Alföldy – Talált nö

Zsuzsa Forgács – Hagedissen in de zon en Geklauwde nagels

Hélène Gelèns – Gedichten, waaronder ‘onraad’

Rokus Hofstede – Wat niet gebruikt wordt, slijt

Pierre Bergounioux – De sloop

Jean-Loup Trassard – Hamers, mokers & sleg

Guido Favié – Gedichten

Sascha van der Aa – Tussen skelet … lees meer →

index # 00 Uitzicht

mei 31, 2011

De redactie

Mischa Andriessen – De maalstroom Murray

Les Murray – Gedichten – vertaling Maarten Elzinga

Janneke Wesseling – Verschijning en verdwijning van de horizon

Erik Lindner – Over Lars Gustafsson

Lars Gustafsson – Gedichten – vertaling Bernlef

Jan Pieter van der Sterre – Het leven een boek

Richard Powers – Gemeten maten – vertaling Jan Pieter van der Sterre

Tonnus Oosterhoff – Gedichten

Hélène Gelèns – Monika Rincks honende honingprotocollen

Monika Rinck – Gedichten – vertaling Hélène Gelèns & Miek Zwamborn

Rokus Hofstede – Het archief en de fictie

Pierre Michon – De Elf (fragment) – vertaling Rokus Hofstede

Jan Baeke – Gedichten

K. Michel – De wrange sprookjes van Russel Edson

Russel Edson – Gedichten – vertaling K. Michel

Anneke Brassinga – Hartknopf

Erik Lindner – Shang Ch’in (1930-2010)

Over de medewerkers

 

 

lees meer →