Terras in Afrika

Terras is een tijdschrift voor internationale literatuur dat gemaakt wordt door medewerkers verspreid over de hele wereld. Het is een avontuurlijk en ontdekkend tijdschrift dat benieuwd is naar wat er over de grenzen speelt en kwaliteit brengt. Op 27 november verschijnt het vijftiende nummer van tijdschrift Terras: ‘Afrika‘.

Het nummer wil de … lees meer

Avondlog

| Wim Noordhoek

De steenkoolmaatschappij

De toneelbezetting bestaat uit slechts twee acteurs: Moreno, mijnwerker, Loegovoj, mijnwerker. Behalve de stemmen van deze twee spelers zijn er nog de stemmen van twee personages die niet op het toneel staan: Kamtsjatkin, ingenieur, coördinator van de reddingsteams, Bandzo Grimm, lama.

Op de scène heerst een diepe duisternis zonder schakeringen. We zijn in een mijngang, negenhonderd meter onder de grond. Er is een ramp gebeurd. De twee overlevenden, Moreno en Loegovoj, zijn ongedeerd. Hun toevluchtsoord is een smalle ruimte, een intact gebleven verbindingsgang waar neergestorte steen en kool de uitwegen versperren. Elders in de mijn is de catastrofe niet te overzien. Ondergelopen galerijen, verdiepingen die in brand staan, onbruikbare schachten – de nis waar Moreno en Loegovoj zitten te wachten is in feite een graf dat nog lange tijd buiten het bereik van redders zal blijven. In de donkere ruimte doen zich nu en dan minieme verzakkingen voor. Er zijn over elkaar schuivende, rollende stenen te horen. Ergens in de buurt van de twee mannen sijpelt water. De geluiden worden door de omringende stilte versterkt. De twee kompels hebben een werklantaarn bij zich. Ze springen er zuinig mee om. Ze blijven zonder veel te zeggen in het duister zitten. Ze hoesten, schrapen hun keel. Ze weten hoe klein de kans is dat ze hier nog uit komen. Een van de redenen waarom ze hun lamp niet zo vaak aansteken is ook dat hun schaduw in het schijnsel luguber oogt. ‘Het is beter om in het donker te blijven,’ zegt Loegovoj. ‘In het licht vind ik ons iets weg hebben van doden. Net twee doden die in de diepten van een crypte zijn ontwaakt. Daar baal … lees meer

Thuis

Le luxe, lossing en andere gedichten

Naar de inleiding van Ton Naaijkens

 

LE LUXE

 

op stenoslurf en -beenderen

’n Lunatica geplakt

 

; alleen naar de letter leverde Le Luxe von Bräuns de melk voor een

vergaan decennium, waarin toetsenborden – insecten door wereldsteden liftten

 

groef wat pyramidaals, inclusief A’s vol littekens, verhemelte en gemene zonnen

een Lethegraf

 

de raderogen van Lunatica overwogen beren van realiteit, maar

hoe moesten ze rechtop staan, in het schuimdal van het gifidee

op de hygiënemolm van gesorteerde foetussen?

 

Na hiërogliefenoorlogen de zoen van een gesmokkelde grizzly

 

 

 

LOSSING

 

Wat ontliep ie. Een eihologram? Een keurig verwijderde

chip-cyste? De Nieuwe-Bottenman is clean; tot in ’t miniemste

teennagelhaaltje gesteriliseerd; zelfs tussen z’n billen onthaard,

afgetraind kleurvrij, tot in ’t symmetrische merg. Reinste data. Sinds

het azoïcum alle kobolddagen geliquideerd, één blanco screen.

 

Hij doodt nog, maar greeploos (materie is ’m enkel tot … lees meer

Mosaic

Ik – II

naar deel 1

Eerst liep hij terug naar zijn gebouw en begon op alle deuren te kloppen. Zoals hij wel verwacht had deed er niemand open. Overal zaten de deuren en ramen op slot. Even overwoog hij of hij ergens in moest breken, maar uiteindelijk besloot hij toch maar van niet. Hij ging naar zijn eigen flat en zette zijn laptop en zijn mobieltje aan. Zijn mobiel had geen bereik. Op internet kon hij ook niet. Even zat hij besluiteloos op zijn stoel, toen pakte hij zijn rugzak en deed daar water en proviand in, en zijn Zwitserse zakmes. Voor hij de deur uit ging, keek hij nog eenmaal zijn kleine kamertje vol boeken en planten rond. Algauw ontdekte hij dat het stadje volkomen verlaten was. Huizen, winkels, hotels, nergens een mens te bekennen. De enige geasfalteerde weg was leeg, er dwarrelde alleen een wit plastic zakje op rond. … lees meer

Simon

Amalgaam