Theater

Op 28 november verscheen het zeventiende nummer van Tijdschrift Terras, Theater, dat voor pers en abonnees vergezeld wordt door de tweetalige publicatie De tuin, het beest, de geest / The Garden, the Beast, the Ghost van Nina Polak in de reeks ‘Schemerschijn’, i.s.m. de Jan van Eyck Academie.

Het nummer … lees meer

Avondlog

| Wim Noordhoek

Thuis

Le luxe, lossing en andere gedichten

Naar de inleiding van Ton Naaijkens

 

LE LUXE

 

op stenoslurf en -beenderen

’n Lunatica geplakt

 

; alleen naar de letter leverde Le Luxe von Bräuns de melk voor een

vergaan decennium, waarin toetsenborden – insecten door wereldsteden liftten

 

groef wat pyramidaals, inclusief A’s vol littekens, verhemelte en gemene zonnen

een Lethegraf

 

de raderogen van Lunatica overwogen beren van realiteit, maar

hoe moesten ze rechtop staan, in het schuimdal van het gifidee

op de hygiënemolm van gesorteerde foetussen?

 

Na hiërogliefenoorlogen de zoen van een gesmokkelde grizzly

 

 

 

LOSSING

 

Wat ontliep ie. Een eihologram? Een keurig verwijderde

chip-cyste? De Nieuwe-Bottenman is clean; tot in ’t miniemste

teennagelhaaltje gesteriliseerd; zelfs tussen z’n billen onthaard,

afgetraind kleurvrij, tot in ’t symmetrische merg. Reinste data. Sinds

het azoïcum alle kobolddagen geliquideerd, één blanco screen.

 

Hij doodt nog, maar greeploos (materie is ’m enkel tot … lees meer

Mosaic

Ik – II

naar deel 1

Eerst liep hij terug naar zijn gebouw en begon op alle deuren te kloppen. Zoals hij wel verwacht had deed er niemand open. Overal zaten de deuren en ramen op slot. Even overwoog hij of hij ergens in moest breken, maar uiteindelijk besloot hij toch maar van niet. Hij ging naar zijn eigen flat en zette zijn laptop en zijn mobieltje aan. Zijn mobiel had geen bereik. Op internet kon hij ook niet. Even zat hij besluiteloos op zijn stoel, toen pakte hij zijn rugzak en deed daar water en proviand in, en zijn Zwitserse zakmes. Voor hij de deur uit ging, keek hij nog eenmaal zijn kleine kamertje vol boeken en planten rond. Algauw ontdekte hij dat het stadje volkomen verlaten was. Huizen, winkels, hotels, nergens een mens te bekennen. De enige geasfalteerde weg was leeg, er dwarrelde alleen een wit plastic zakje op rond. … lees meer

Simon

Amalgaam