Uncategorized

Negde

Nacht

Marie-Hélène Lafon Rokus Hofstede Tijdschrift Terras

Subtiel machtsspel

Afgelopen september las ik voor het eerst een tekst van Caroline Lamarche (°1955, Luik), La Fin des abeilles[1]. Ik was diep getroffen door dit prachtige, beeldende portret van een moeder waarin Lamarche het alledaagse tot poëzie verheft. Meteen daarna begon ik me in haar oeuvre te verdiepen. Le jour du chien (Minuit, 1996), door Rokus Hofstede in het Nederlands vertaald als De dag van de hond  (Van Oorschot, 1999), was een ware ontdekking. Lamarche kreeg de prestigieuze Prix Victor Rossel voor dit ontroerende verhaal van zes mensen die op een lentedag een hond paniekerig op de middenberm van de snelweg zien lopen. Het jaar ervoor was La nuit l’après-midi (heruitgegeven bij Minuit in 1998) verschenen, dat gerelateerd is aan Carnets d’une soumise de province uit 2004 (Gallimard). In beide romans staat een bdsm-relatie centraal, die op een indringende manier vanuit het perspectief van het vrouwelijke hoofdpersonage wordt verteld. … lees meer

De echte droom

Notitie bij ‘De opiumvrouw‘ uit Miss MacIntosh, My Darling van Marguerite Young

‘De buschauffeur zat te fluiten, in opgewonden afwachting van zijn echtgenote misschien, die wel een vrouw moest zijn met weelderige borsten, van de tot wasdom gekomen soort. In mijn ogen kon hij onmogelijk een man zijn zonder vrouw en kinderen, inderdaad, een geluk dat voor mij onvoorstelbaar was als realiteit, of zelfs als legende uit gulden tijden. Tijdens onze reis had hij talloze malen gesproken over zijn vrouwlief die op hem wachtte, en nu was hij op weg naar huis.’ Zo begint de roman Miss MacIntosh, My Darling van Marguerite Young, met ruim een half miljoen woorden een van de langste ooit geschreven. Aan het woord is Miss Vera Cartwheel, de ik-verteller van dit wonderlijke, meanderende relaas over de busreis die zij onderneemt door het binnenland van Amerika op zoek naar de Miss Macintosh uit de titel, haar gewezen … lees meer

Le luxe, lossing en andere gedichten

Naar de inleiding van Ton Naaijkens

 

LE LUXE

 

op stenoslurf en -beenderen

’n Lunatica geplakt

 

; alleen naar de letter leverde Le Luxe von Bräuns de melk voor een

vergaan decennium, waarin toetsenborden – insecten door wereldsteden liftten

 

groef wat pyramidaals, inclusief A’s vol littekens, verhemelte en gemene zonnen

een Lethegraf

 

de raderogen van Lunatica overwogen beren van realiteit, maar

hoe moesten ze rechtop staan, in het schuimdal van het gifidee

op de hygiënemolm van gesorteerde foetussen?

 

Na hiërogliefenoorlogen de zoen van een gesmokkelde grizzly

 

 

 

LOSSING

 

Wat ontliep ie. Een eihologram? Een keurig verwijderde

chip-cyste? De Nieuwe-Bottenman is clean; tot in ’t miniemste

teennagelhaaltje gesteriliseerd; zelfs tussen z’n billen onthaard,

afgetraind kleurvrij, tot in ’t symmetrische merg. Reinste data. Sinds

het azoïcum alle kobolddagen geliquideerd, één blanco screen.

 

Hij doodt nog, maar greeploos (materie is ’m enkel tot … lees meer